Mark Rothko

De teleurstellende ervaring die Peter Delpeut beschreef bij het weerzien van de Seagram Murals van Mark Rothko (CS 1 augustus) overkwam mij deze zomer toen ik in het MoMa te New York mijn familie vol enthousiasme Rothko wilde tonen. De schilderijen leken niet volop te leven en de kleurige doeken hadden haast iets decoratiefs. Ik legde de schuld bij het nieuwe gebouw van het MoMa.

In de tentoonstelling in Hamburg wordt Rothko geciteerd. Hij wil uitdrukking geven aan elementaire menselijke emoties. Kan het zijn dat het uiten van menselijke emoties tijdgebonden is, waardoor veertig jaar later onze ogen andere uitingen behoeven om dergelijke emoties te ervaren? Peter Delpeut legt uit dat de belichting van de schilderijen essentieel is. Dan is de penseelstreek van de meester en zijn emotionele verhaal goed te zien. Dat zou een vergissing kunnen zijn. Volgens mijn informatie liet Rothko aan het eind van zijn leven vaak anderen zijn doeken schilderen, waardoor er niet altijd sprake is van de penseelstreek van de meester.

    • Rolf van Hulten