Veel visuele flair en (soms iets te) grote emotie

Small Gods Regie: Dimitri Karakatsanis. Met: Steffi Peeters, Titus De Voogdt, Louiza Van de Woestijne. scene uit de film Small Gods (2007) FOTO: Filmmuseum Filmmuseum

Small Gods

Regie: Dimitri Karakatsanis. Met: Steffi Peeters, Titus De Voogdt, Louiza Van de Woestijne.

Waarom kunnen Belgische regisseurs met een bescheiden budget films maken waarop een authentiek eigen stempel rust? Die ook nog toegankelijk genoeg lijken voor een groter publiek dan een handvol fans? Denk aan Ex-Drummer en Dagen zonder lief.

Hiermee is niet gezegd dat Small Gods van de Grieks-Belgische Dimitri Karakatsanis een vlekkeloze film is. Maar hij heeft een soort lef en visuele flair (dankzij het camerawerk van broer Nicolas Karakatsanis) die de film door lastige momenten in het script en jammerlijke tekortkomingen in het acteerwerk heen sleept, onder meer van Dimitri’s vrouw Steffi Peeters als de hoofdpersoon Elena.

Elena wordt verdacht van een ernstig misdrijf en zij verklaart een advocaat wat er gebeurd is. Na de dood van haar zoontje (omgekomen bij haar zelfmoordpoging) wordt ze uit het ziekenhuis ontvoerd in een camper. Ondanks de uitleg die Elena aan haar advocaat geeft, blijft veel onduidelijk aan haar getuigenis. Ontspruit de hele film aan haar fantasie? Probeert ze haar misdaden te verdoezelen? Het blijft gissen. Voor de advocaat uiteindelijk niet. Die zit als een psychiater te vissen naar de waarheid en barst uiteindelijk in tranen uit. Over ongeloofwaardig gesproken.

Die psychologiserende advocaat is dubbel vreemd, aangezien Small Gods niet met motieven, maar met symboliek werkt. Dat is de grootste drempel die je over moet, wil je de esthetiek waarderen. Kortom, soms is Small Gods veel te veel van het goede. Maar de schoonheid van de beeldtaal maakt deze bizarre roadmovie meer dan de moeite waard.

    • Bas Blokker