Stukkie taart, bakkie leut, kletsen, klaar

Binnenkort ben ik jarig, en door een soort zwaan-kleef-aan-effect staan er die dag meer mensen op mijn stoep dan de bedoeling was. Dat klinkt niet erg hartelijk. Ik zie deze mensen graag. Alleen liever niet tegelijk. En voor deze, doodgewone verjaardag dacht ik aan een handjevol visite, meer niet. Stukkie taart, bakkie leut, kletsen, klaar. „Het is niks speciaals hoor!”, zei ik er luchtig bij als ik iemand uitnodigde.

Maar iemand leidt al gauw tot nog iemand, en nog iemand, en dan toch zeker nog iemand want die is ook zo aardig, en toen nodigde iemand eigener beweging twee extra iemanden uit, een feestelijke geste die ik moeilijk kon terugdraaien, en nu ben ik nerveus. Dit is geen handjevol visite meer, dit is een ontvangst.

Onlangs was ik op de verjaardag van L., en zij weet hoe je dat doet, ontvangen. L. deed haar gasten open in een lange rok, ontwerper onbekend, het haar in twee hippe, hoge staartjes. Om haar heen opereerden assistenten. Een deed de drank, twee boog zich over de oven, drie en vier zetten snel nog een tent in de tuin tegen de voorspelde hoosbuien. L. zelf had de handen vrij en concentreerde zich geheel op de cadeaus.

„Voor L.”, zei ze elke keer als ze weer een nieuwe verpakking te lijf ging. Ik begreep dat eerst niet helemaal – voor wie anders? – maar zag al gauw het nut ervan. De gasten waren hebberig. Zo kreeg L. een fiets die een of andere lolbroek spontaan begon uit te testen, dwars door de kamer. Haar nieuwe boeken werden opgepakt en ter plekke gelezen. Het meest begerenswaardig bleek een pop van buitenlandse herkomst, die met handboeien lag vastgeketend in een kartonnen doos. Drie gasten hielpen L. om de pop te bevrijden, en twee van hen zeiden vervolgens: „Voor mij.” „Voor L.”, antwoordde L. stoïcijns, en daarmee was de kous af.

Er verscheen een roze taart met drie etages. L. nam plaats aan het hoofd van de feesttafel, met om haar heen vijf eregasten; wij overigen stonden tegen de muur en schikten ons in een bijrol als koorlid of fotograaf.

Waardig liet L. het gezang over zich heen komen. Toen blies zij haar verjaardagskaarsen uit. Eén. En twee. Heel kalm. En wij applaudisseerden, vol respect.

Waar vind ik vier assistenten?

Aaf is maandag terug van vakantie.

Lees de columns van Sandra op nrcnext.nl/sandra

    • Sandra Heerma van Voss