ook in première

Film The X-Files: I Want to Believe Regie: Chris Carter. Met: David Duchovny, Gillian Anderson, Amanda Peet, Billy Connolly.

Tien jaar na de bioscoopfilm en zes jaar na het laatste tv-seizoen zijn Mulder en Scully terug. Hoewel het vaak leuk is oude bekenden te treffen, is zo’n ontmoeting zelden bevredigend. Of jij bent gegroeid en zij zijn hetzelfde gebleven, of je kent ze niet meer en begrijpt nauwelijks nog wat je eens in hen zag. Zoiets is aan de hand met de tweede X-Files film, geregisseerd door Chris Carter, de bedenker van de serie. Zijn scenario als vergezocht en ongeloofwaardig afdoen, zoals her en der al is geconstateerd, slaat de plank mis. Dat was immers al de aard van de serie, en zo verloochenen we achteraf onze fascinatie met The X-Files, dat midden jaren negentig de vinger aan de pols had van de in paranormale zaken geïnteresseerde samenleving. Eigenlijk gaat Carters scenario niet ver genoeg. Geen aliens, laat staan vreemde fenomenen. Een pedofiele priester met visioenen, dat is alles.

The X-Files 2 staat ferm met twee benen op de grond. Zo kennen we de FBI-agenten niet, hoezeer zij ook hetzelfde zijn gebleven: de in bovennatuurlijke zaken geïnteresseerde Mulder en de rationele scepticus Scully. Nog steeds vangt Carters scenario de tijdgeest, maar de thema’s zijn gewoner geworden: handel in illegale organen, maffia uit Rusland en de ethiek van het toepassen van stamcelonderzoek – ons kabinet heeft er vrijwel elke dag mee te maken. The X- Files zijn The X-Files niet meer. Dan vallen de ongerijmdheden des te meer op. Gediplomeerd arts Scully die een ingewikkelde behandeling via Google onderzoekt en eigen medische literatuur links laat liggen. Dokters die alles googelen? Dat is pas eng. (André Waardenburg)

Nim’s Island

Regie: Jennifer Flackett en Mark Levin. Met: Jodie Foster.

Nim leeft op een onbekend eiland met haar vader, een marinebioloog. Ze is bevriend met alle dieren en redt zich uitstekend. Hoewel de omstandigheden primitief zijn, heeft ze altijd verbinding met internet – de computer overleeft zelfs een grote storm. Dat komt goed uit, want als Nims vader tijdens een wetenschappelijke expeditie kwijt raakt, zoekt Nim per e-mail de hulp van Alex Rover, haar favoriete schrijver van avonturenboeken. Wat Nim niet weet, is dat Alex eigenlijk Alexandra heet en lijdt aan dwangneuroses en fobieën en haar huis niet uitdurft. Maar hoe zelfstandig de heldin ook is, ze heeft de liefde van haar vader en surrogaatmoeder (de schrijfster) hard nodig. Dit wat betuttelend moralisme past prima bij het wat oubollige avontuur waar jonge kinderen van zullen smullen. (AW)

You Don’t Mess with the Zohan

Regie: Dennis Dugan.

Het Adam Sandler-vehikel You Don’t Mess with the Zohan is niet onverteerbaar omdat het een komedie is over het conflict tussen Israël en de Palestijnse gebieden. Wat de film tot een treurig dieptepunt maakt is het ontbreken van genietbare humor. Sandler een Jood? Dan laten we hem met vet ‘leuk’ accent praten. Sandler kapper? Dan moet iedereen zeggen dat hij homo is, maar we benadrukken keer op keer zijn mannelijkheid met een volle onderbroek. Dat alles het liefst in slowmotion – geen wonder dat de film een eeuwigheid lijkt te duren. Gelukkig komt alles helemaal goed tussen Israël en de Palestijnen: de Joodse kapper wordt verliefd op een Palestijnse schone – een stralende toekomst ligt in het verschiet. (AW)

Kijk waar de hier besproken nieuwe films draaien op: nrcnext.nl/bioscoopagenda