Chinese animo voor Dresdner Bank

De moeizame overnamegeschiedenis van Dresdner Bank lijkt naïeve gegadigden niet af te schrikken. De jongste redder-in-de-dop van de noodlijdende Duitse instelling is naar verluidt China Development Bank (CDB), de in Peking gevestigde kredietverlener voor openbare werken. Net als veel van haar Chinese branchegenoten wil CDB graag veel geld investeren in westerse financiële instellingen om broodnodige expertise te vergaren.

Maar zo’n speurtocht naar kennis kan op een kostbare mislukking uitdraaien. In 1995 is Dresdner zelf zijn Duitse branchegenoten gevolgd naar Londen, in de hoop daar bekwaamheden op het gebied van het zakenbankieren te kunnen opdoen. De bank betaalde 1,5 miljard dollar voor Kleinwort Benson, een vroegere Britse marktleider die geen gelijke tred had weten te houden met zijn agressievere Amerikaanse concurrenten. De divisie kreeg het zwaar te verduren toen een voorgenomen fusie tussen Dresdner en Deutsche Bank – die uiteindelijk werd gedwarsboomd door een rebellie bij Kleinwort – tot het vertrek van een groot aantal medewerkers leidde.

Dresdner probeerde terug te vechten door te groeien. De bank betaalde op het toppunt van de beurshausse van 2000 veel te veel geld voor de vermaarde dealmaker Bruce Wasserstein en zijn firma Wasserstein Perella. Een paar maanden later verscheen de Duitse verzekeraar Allianz, die nog grotere dromen koesterde, op het toneel. Allianz legde 24 miljard euro op tafel voor Dresdner, vooral met het oog op de koppelverkoop van verzekerings- en bankproducten, maar ook in de hoop de herrijzende zakenbank te kunnen gebruiken voor de opbouw van een wereldwijd financieel imperium.

Maar Wasserstein en een aantal van zijn medewerkers liepen over naar de Britse zakenbank Lazard, de combinatie van verzekerings- en bankproducten bleek van marginaal belang en heel Dresdner Bank wordt nu gewaardeerd op minder dan de helft van het bedrag dat Allianz er destijds voor heeft betaald.

Toch is de lokroep van Dresdner nog steeds niet verstomd. Naast CDB hebben de Spaanse banken Santander en BBVA, het Britse Lloyds TSB, het Franse BNP Paribas en de Russische Sberbank zich klaarblijkelijk allemaal laten verleiden om aan de Duitse bank te snuffelen. De meeste daarvan zijn weer weggevallen, waardoor Commerzbank als de meest waarschijnlijke partner is overgebleven, zij het niet voor educatieve doeleinden, maar om een sterkere Duitse bank in het leven te roepen via een groot aantal kostenbesparingen.

CDB heeft al één harde les achter de rug over het investeren in westerse banken, met de slecht getimede aankoop van een belang in de Britse bank Barclays. De Chinezen denken wellicht dat het verkrijgen van de volledige zeggenschap over een bank leerzamer zal blijken. Iets wat ze zeker zouden opsteken uit het bestuderen van de geschiedenis van Dresdner is hoe ze het in ieder geval niet moeten doen.