Altijd elegant en zuiver acteerspel

Tot op hoge leeftijd speelde Heleen Pimentel toneel. Haar rollen varieerden van onschuldig meisje tot een hoogbejaarde min.

Heleen Pimentel in ‘De Kleine Zielen’, 1969 Foto Kippa Kippa

Heleen Pimentel was 86, toen ze haar laatste rol speelde. Tenger, breekbaar misschien, maar met glasheldere dictie en een broos soort schoonheid speelde ze vijf jaar geleden de voormalige min van Henrik in de toneelvoorstelling Gloed, naar de roman van Sándor Márai, met Eric Schneider en Dries Smits. Het succes straalde ook op haar af, hoewel veel bezoekers toen waarschijnlijk al niet eens haar naam meer kenden – zo lang geleden was het al dat ze voor het laatst had gewerkt.

Haar eerste rollen speelde Heleen Pimentel vanaf 1937 bij Het Masker, waar ze in diverse stukken uitblonk als het jonge, bij voorkeur onschuldige meisje. Veel critici prezen de zuiverheid van haar spel. Tijdens de bezetting was Het Masker een van de zeer weinige toneelgezelschappen die aan de Kultuurkamer ontkwamen door zichzelf op te heffen. Zelf overleefde Pimentel de jodenvervolging. Na de bevrijding vond ze vooral emplooi bij de Haagse Comedie, de vanzelfsprekende habitat voor haar elegantie en de finesse van haar voordracht. Voor de titelrol in Ondine werd ze in 1952 uitgeroepen tot ‘actrice van het jaar’.

Ze speelde echter minder hoofdrollen dan de andere actrices, omdat ze niet in vaste dienst wilde. Haar gezin – ze was getrouwd met de Leidse hoogleraar A. Querido – ging voor. Wel werkte ze vaak mee aan radiohoorspelen en soms ook aan tv-series als de Couperus-bewerkingen De Kleine Zielen en Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan .

Toen ze in 1978 een rol overnam in de komedie Tot donderdag dan, dacht Pimentel dat dat haar afscheid zou zijn. Ze trok zich terug, tot ze een kwart eeuw later werd gevraagd voor Gloed. „Nu ben ik weer thuis,” zei ze. Dinsdag stierf ze, 92 jaar oud.

    • Henk van Gelder