Zonder maharishi draait de wasmachine door

Vanuit het Limburgse Vlodrop wordt, ook na zijn overlijden, de boodschap van maharishi Mahesh Yogi via satelliet-tv verspreid. In het centrum mediteren zijn aanhangers voor de vrede.

Altijd gedacht dat geluk u komt aanwaaien? Onzin: daar zijn vele mensen hard voor aan het werk. In Vlodrop. Want daar is het internationale hoofdkwartier van de transcendente meditatie gevestigd. Het is de plek waar een half jaar geleden, op 5 februari, geestelijk leider maharishi Mahesh Yogi op 91-jarige leeftijd overleed. Dat was wereldnieuws, want de Indiase goeroe heeft vier miljoen volgelingen.

Het hoofdkwartier ligt aan het einde van een doodlopende weg. Een uur lopen vanaf de dichtstbijzijnde bushalte. De weg is verlaten, een voetpad ontbreekt. Loofbos, torenhoge naaldbomen en rijen varens verhullen een handvol villa’s en seksclub Jan Bik.

Aan het einde van de weg staat een groen hek met gouden punten. ‘Privéterrein’. Een oprijlaan met klassieke lantaarnpalen leidt naar een felgeel paleis. Een vrouw in blauw gewaad passeert. Een bebaarde man op sandalen met een tak in zijn hand komt uit het bos.

Van dichtbij blijkt het paleis een Indiase tempel geschilderd op een metershoog doek, gespannen voor een klooster in verval. Vlaggen met de afbeelding van een zon wapperen in de wind.

„Hallo meneer, wat komt u doen?” Vanuit een keet naast de slagboom kijkt een beveiliger de bezoeker dreigend aan. Wat er op deze plek precies gebeurt? Hiervandaan worden 24 uur per dag tv-uitzendingen verzorgd. De uitzendingen zijn met een speciaal kastje in de hele wereld te ontvangen.

Beveiliger Frans is zelf niet van de transcendente meditatie. Al is hij er wel nieuwsgierig naar. „Je ziet weleens wat, je hoort weleens wat. Maar het is net als met asperges: ik kan je wel vertellen hoe ze smaken, maar je moet ze zelf proeven om te weten hoe het is.”

Toen Maharishi nog leefde, moest Frans hem beschermen. Dan kwamen er dikwijls mensen langs met visioenen. Die móésten Maharishi iets vertellen. Iets wat de wereld aanging. Maar Maharishi ontving geen gasten meer. Frans moest ze teleurstellen. „Sommigen waren echte volhouders. Die kwamen uit Duitsland of Australië, hadden hier vlakbij voor weken een hotel gehuurd en kwamen elke dag langs.”

Frans wijst naar een afbeelding achter zijn raam. Een omgeving vol paleizen. „Zo had het hier moeten worden, hè. Maar het is allemaal anders gelopen.” Hij vertelt dat Maharishi het klooster wilde afbreken om een paleis te bouwen. De gemeente gaf in 2001 toestemming, maar de sloop werd stilgelegd. De provincie wilde het klooster behouden en de vergunning werd ingetrokken. Omdat de eerste kraters in het dak toen al waren geslagen, rot het klooster nu langzaam weg. De zaak ligt nog altijd bij de rechter. Het doek moet het enorme klooster in de tussentijd aan het zicht onttrekken.

Een blanke man in wit pak met gouden stropdas en zilvergrijs haar arriveert. Meneer Jung, woordvoerder. Hij leidt de bezoeker over een grindpad langs luxe witte appartementen, vaste verblijfplaats voor zo’n driehonderd bewoners, en langs een campus voor buitenlanders die hier Maharishi’s leer bestuderen. Overal rijden mensen rond in golfkarretjes, gehuld in witte gewaden, een enkeling met gouden kroon. Anderen harken het gras, knippen een heg of witten een muurtje.

Maharishi, die zich in 1990 in het klooster vestigde, trok in bij zo’n vijftig volgelingen die er al woonden. Vlodrop leek hem het ideale hoofdkwartier voor zijn wereldorganisatie.

De tempel annex woonhuis naast het klooster is gebouwd naar vedische maatstaven. Jung: „Dat betekent: in overeenstemming met de zon. Want dat is onze belangrijkste kracht. Die voedt alles. Volgens de vedische leer bouw je de keuken daarom richting de zon, want voor koken heb je energie nodig. De slaapkamer ligt juist in de schaduw, anders word je maar duf.” Doel: zo lang mogelijk blijven leven, in zo’n goed mogelijke conditie.

Voor de tempel ligt een observatorium, halfronde cirkels met allerlei meetapparatuur. „Vedische astrologie”, legt Jung uit. „Hiermee kunnen we de sterren bestuderen. Blijkt uit de sterren dat er ergens oorlog wordt verwacht, dan kunnen wij dat op subtiele manier voorkomen. Wij zijn een soort wasmachine die alle negativiteit uit de wereld wast.”

Hoe? „Het bewustzijn van een individu, maar ook van een land, kan gespannen zijn. Wij verminderen die spanning door te mediteren. Zie het als koud water dat je over kokend water sprenkelt. Het kokende water wordt dan even rustig, het ontspant.”

Maar dat gaat niet zomaar: „Je moet eerst zelf volledig in evenwicht zijn. Dat kost vele jaren studie en meditatie. Je moet op zoek naar de bron in jezelf. Want daar vind je oneindige stilte, oneindige energie, oneindige intelligentie en oneindig geluk. En geluk is vrede. Dus heb je dat eenmaal gevonden, dan begin je dat steeds meer naar anderen uit te stralen.”

En dat gaat kwadratisch: hoe meer mensen samen mediteren, hoe meer ze hun vrede zullen uitstralen. Om de hele wereld tot rust te brengen, heb je volgens hem de wortel van 1 procent van de hele wereldbevolking nodig – zo’n 8.000 zeer geoefende mensen die samen op één plek mediteren.

Maar waarom zijn die er dan nog niet? Jung: „Daar wordt aan gewerkt. In India moeten we volgend jaar 20.000 professionals permanent bij elkaar hebben. Dan hebben we een safetyfactor. En in Nederland, dat aan 400 mensen voldoende heeft, gaat het al heel redelijk: naast Vlodrop, waar zo’n 300 mensen permanent mediteren, wordt ook elders flink gemediteerd.”

Eigenlijk, zegt Jung, zit hier het centrum van de wereldwijde geluksvoorziening. „Wij zijn hier dag en nacht bezig om de wereld te verbeteren.” Even in de meditatieruimten gluren mag niet. „Dat kan de energiebalans verstoren.”

    • Freek Schravesande