Waarom watertanden Nederlanders van drop?

Frederike Fransen uit Edam neemt altijd drop mee als ze bij haar familie in Groot-Brittannië op bezoek gaat, want „dat is daar in de supermarkt niet te vinden”. Eten alleen Nederlanders drop?

In de Scandinavische landen wordt ook drop gegeten, maar in veel mindere hoeveelheden. „In Nederland staan de meeste dropfabrieken ter wereld”, zegt een woordvoerster van dropfabrikant Klene in Breda. „ Hier wordt 31 miljoen kilo drop per jaar gemaakt, waarvan slechts 200.000 kilo is bestemd voor de export. Van alle verkochte snoep in Nederland is 22 procent drop.”

Of drop een Nederlandse uitvinding is, is niet bekend. De voornaamste ingrediënten, zoethout en Arabische gom, worden sinds de Middeleeuwen uit het Midden-Oosten geïmporteerd. De populariteit heeft wel met het Nederlandse klimaat te maken, volgens Klene. Drop was oorspronkelijk een middel tegen hoest en keelpijn.

Dat drop snoepgoed werd, verklaart de woordvoerster met onze calvinistische inslag. „Drop is zwart en de smaak is zout; het heeft meer te maken met met lijden dan met genot. Het is ook zuinig, je doet er lang mee. En je kunt het discreet eten, bovendien zou het goed zijn voor je gezondheid.”

Maar ook in het buitenland wordt dus drop gegeten. „Drop verenigt alle Finnen”, zegt de Finse journalist Jukka Annala, auteur van het boek Salmiakki. „In absolute aantallen is de consumptie niet zo groot, maar de status is veel groter.”

Finnen maken een onderscheid tussen zoete drop (lakritsi) en zoute drop (salmiakki); de laatste variant is het populairst. „Van oudsher kochten Finnen de Nederlandse drop van schepen die op de Baltische Zee voeren”, vertelt Annala. „In mijn jeugd in de jaren zeventig was het cool als je Nederlandse drop te pakken had gekregen.” Annala is ook oprichter van het Finse Dropgenootschap. „We hebben een jaarlijks dropgala, daar slaan we kilo’s voor in.”

Ewout Lamé

Bekijk foto’s van Finse drop op de MySpace-site van het genootschap via nrcnext.nl/links