Geladen vuurvliegfamilie

Film Fireflies in the Garden. Regie: Dennis Lee. Met: Julia Roberts, Willem Dafoe, Ryan Reynolds, Emily Watson, Carrie-Anne Moss. In: 12 filmtheaters.

Niet vaak gebeurt het dat een filmmaker voor zijn eerste film meteen zo’n enorme sterrencast bij elkaar krijgt als Dennis Lee voor Fireflies in the Garden. Nu staan acteurs als Julia Roberts, Willem Dafoe en Emily Watson erom bekend dat ze liever in wat kleinere films optreden waarin ze personages voorgeschoteld krijgen om hun tanden in te zetten, dan dat ze gestalte moeten geven aan in Hollywood-mallen gemaakte karakters. Wat dat betreft worden ze door Lee op hun wenken bediend. In Fireflies zit geen enkel lid van de familie Waechter eenvoudig in elkaar.

De Waechters lijken eigenlijk verdacht veel op normale mensen. Ze vormen een familie vol verwijten, tussen vader en zoon vooral, maar ze hebben alle tantes en neefjes ook geïnfecteerd en het is nog maar de vraag of alles na de plotselinge dood van moeder (Julia Roberts), de katalysator van de gebeurtenissen, nog wel op te lossen is. De manier waarop de film tussen heden en verleden springt creëert een organisch tijdcontinuüm, waarin duidelijk wordt dat verleden en heden altíjd inwerken op de manier waarop we ons leven begrijpen.

Er zijn de laatste tijd nogal wat films verschenen waarin de disfunctionele literaire intelligentsia onder de loep werd gelegd (denk aan Margot at the Wedding of The Savages). Fireflies in the Garden gaat in dat gezelschap niet voor de originaliteitprijs. Tirannieke vader, timide moeder, getroebleerde zoon, het stramien is bekend. En ook de Waechters uiten zich beter in andermans woorden, zoals het gedicht van Robert Frost waaraan de film zijn titel ontleent. Het beschrijft het gevoel chronisch ongeschikt te zijn voor het leven: de vuurvliegjes zullen zich altijd moeten meten met de echte sterren aan de hemel.

Volgens regisseur Lee, die eerder een Student Academy Award won voor zijn afstudeerfilm Jesus Henry Christ is het verhaal van zijn film semiautobiografisch, vooral waar het gaat over de mechanismen waardoor families bij elkaar worden gehouden. Die persoonlijke insteek verklaart waarom de film zo’n emotionele impact heeft. Regisseur noch personages kunnen zich ergens achter verschuilen, zelfs niet achter mooie woorden en visueel werkende metaforen. Dus waarom zou je als toeschouwer bij zo’n film dan achterblijven en ook jezelf niet een beetje op het spel zetten?