Een programma dat u gezien móet hebben!!!

Heeft u zich al eens afgevraagd waarom deze rubriek in de krant staat? Ik blijf het een vreemd concept vinden. Film-, theater-, restaurant- en boekrecensies begrijp ik. Maar waarom iets lezen over hetgeen per definitie al voorbij is? Om je mening te toetsen aan die van de televisierecensent? (Kijk schat, die Reid vond Zomergasten met Junkie XL wél leuk! Wat een mafkees! Laten we ons abonnement meteen opzeggen!). Voor mij is het in ieder geval een cadeautje omdat ik zo ontzettend van tv-kijken houd.

Op mijn sollicitatiebrieven heb ik altijd als belangrijkste interesse ‘lezen’ ingevuld. Wat moet je anders? Nu beken ik dat mijn échte hobby’s zijn: tv-kijken en eten. Hè, wat lucht dat eigenlijk op. Gister was er was er veel over eten te zien. En dit keer geen kookprogramma, maar eten in zijn culturele en commerciële context. En – gelukkig – ook in zijn eindtoestand. Poep: altijd leuk.

Ik had als voorgerecht Tribe (Llink); als hoofdgerecht Pure Passie (RTL 4) – de nieuwe realitysoap over Jonnie en Thérèse Boer (RTL 4) – en als toetje Dr. Alice Roberts: Dont’t die young (BBC 2) over het maag/darmstelsel.

Tribe is een fijn programma, dat u móet kijken als u de kans heeft (akkoord, zo kan het wél werken, een tv-recensie). Het is één van mijn favorieten. Een sympathieke, menslievende Brit (Bruce Parry) reist naar de meest afgelegen stammen ter wereld om twee maanden volledig met hen te integreren. Participerende antropologie, die zelfs de meest hardnekkige Trots-op-Nederlander het schaamrood op de kaken zou moeten doen stijgen: die volkjes zijn altijd veel leuker, socialer, goedlachser, goedgeefser, maden-uit-de-grond-graafser-en-meteen-opetiger dan wij. De link met eten lijkt vooralsnog dun, maar in die uithoeken van de wereld gaat het 24/7 om eten.

Het hoogtepunt van een aflevering is steevast het moment dat Parry met de hoofdman iets heel griezeligs moet eten. Meestal wordt daar dan het bloed van een zojuist voor de camera geslacht dier bij gedronken. De lol voor Parry is proberen de kijker aan het kokken te krijgen door verslag te doen van de smaaksensatie: „This is really warm and thick blood. Its got lumps too! It’s congealing already. Very hard to swallow….” Geweldig.

Gister was hij op het eiland Anuta. Zó afgelegen in de Stille Oceaan dat je als je ziek wordt, ten dode bent opgeschreven. Maar verder het paradijs. Er leven 240 mensen die zich gedragen naar de code van ‘aropa’. Dit houdt in dat álle eten dat gevist, gejaagd of verbouwd wordt, eerlijk wordt verdeeld onder alle bewoners. En dat gaat altijd goed. Na het ontbijt gaan ze allemaal dutjes doen onder de palmbomen. Mijn vertrouwen in het vermogen van de mens om met de ander in vrede samen te leven is weer hersteld. Als ze er tv hadden gehad, had ik al op Anuta gezeten.

Wel jammer dat ze er gewoon vis eten, dus Parry had gister een makkie.

Wie geen vers bloed serveert is Jonnie Boer, de chef-kok van driesterrenrestaurant De Librije te Zwolle. Voor een voedselfan een klinkende naam. RTL 4 volgt het leven van de kok en zijn vrouw Thérèse. De serie zou oorspronkelijk al in 2007 worden uitgezonden, maar is uitgesteld geworden. Waarschijnlijk heeft het wat langer geduurd vanwege de lastige zoektocht naar een commentaarstem die zo ONGELOFELIJK HYSTERISCH BENADRUKKEND is, dat zelfs de grootste fan van Jonnie en Thérèse moeite zal hebben een aflevering uit te zitten.

Ik daag u uit. Ik stel, zonder overdrijving, dat dit het meest irritante commentaar is dat u ooit hoorde. („Dit is Pure Passie!!! Over twee nuchtere Hollanders die de wereld aankunnen!!! Alle ups en down’s van hun wel zeer bijzondere leven!!! En hun kids!!! Want ze stellen quality time op de eerste plaats!!!”). Een alleen al daarom is dit ook een programma dat u gezien móet hebben!!!!

Het verhaal over de poep van de mooie jonge dokter Alice Roberts houdt u te goed.