Obama begrijpt verleiding van de verworpen jeugd

Bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen in november brengen veel jonge kiezers voor het eerst hun stem uit. Deel twee van een korte serie: het 28-jarige ex-bendelid Mia.

Mia Foto Facebook Facebook

Soms maakt één vriendschap het verschil. Was Mia de verslaggever twee jaar geleden in haar wijk tegenkomen, dan had ze hem waarschijnlijk gepakt. Zo’n naïeve blanke buitenlander in net overhemd zie je zelden in Florida City, deze arme zwarte voorstad ten zuiden van Miami.

Maar dat was voor ze Jared leerde kennen. Toen ze nog dacht dat zij superieur was.

De eerst keren dat Jared naar haar wijk kwam, moest ze hem altijd verdedigen. Wat moest die blanke hier? Eerst wist ze dat zelf ook niet goed. Nog nooit had ze een blanke vriend gehad. Als het niet echt nodig was, praatte ze niet met blanke Amerikanen.

Zat er een naast haar bij de bushalte, dan zag ze hem niet. Dan liet ze haar schouders sloom hangen, zette ze een zonnebril op. Maar Jared mocht ze gewoon.

Barack Obama is ook een soort Jared. Hij zegt altijd dat je anderen moet helpen. Dat je respect zelf moet verdienen. Om wie je bent, niet om bij wie je hoort.

Mia houdt van Obama. Die ander, Cheney ofzo, zou niet moeten meedoen. Hij zal niks voor haar mensen doen.

Het zou geen kwestie van zwart of wit moeten zijn, vindt ze. Er moet een president komen die mensen bijeen brengt. En met Obama zou er in Florida City minder drama zijn. Hij kan de jeugd die zich weggeworpen voelt er weer bij halen. Obama zou organisaties of een hulplijn opzetten. Dat er iemand naar hen luistert. Zo wist Jared haar ook te openen.

Als jong meisje was ze al gesloten. En zo moeilijk. Haar moeder stuurde haar op haar vijftiende naar een heropvoedingskamp. Om vier uur moest ze opstaan om de hele dag lichamelijke oefeningen te doen, tot ze om negen uur naar bed mocht.

Ze zeiden dat het kamp je kon maken of breken. Ze maakte de vier maanden vol, maar het brak haar.

Thuis ging ze weer met haar bende om. Ze werd gepakt voor inbraak. Andere gekke dingen. De rechter gaf haar drie jaar. Ze werd verschillende keren overgeplaatst, zo lastig was ze.

Inmiddels is ze alweer zeven jaar vrij, is ze 28 jaar maar woont ze nog bij haar moeder. Nu is haar huis haar gevangenis: mocht de politie haar op straat weer zien met mensen met wapens of drugs, dan stuurt de rechter haar terug.

Vandaag is ze naar buiten gekomen. Ze wil in november kunnen stemmen, maar moest zich na haar veroordeling opnieuw als kiezer laten registreren. De burgerrechtenunie is naar de lokale baptistenkerk gekomen om te helpen met alle papieren.

Normaal gaat ze alleen ’s avonds naar buiten, tot de veranda. Als het donker is, zien haar oude vrienden haar niet. En ziet zij de verleiding niet.

Obama begrijpt haar, dat weet ze zeker. Ze hoort het in zijn toespraken: ik begrijp jullie verleiding. Maar Obama moet ook streng zijn, vindt ze. De discipline van het strafkamp was goed voor haar, al bleef ze opstandig. Dan gooiden ze haar in de pit hole, een donker hol waar ze dagen alleen zat. Dat brak haar.

Sommige jongeren zullen daarom afwijzend reageren op een strenge Obama. Hij moet ze ook niet zomaar opsluiten. Achter de tralies leer je niks. Je ziet niet hoe de wereld werkt. Ze moeten een voorbeeld krijgen.

Mia is dat nu zelf. Twee zusjes hield ze uit de bende. Het is geen familie, zei ze. Niemand kwam haar opzoeken in de cel. Het was allemaal schijn.

Ze praat veel over Obama. Meer kan ze niet doen voor hem. Ze kan nog geen 25 dollar doneren. Met haar strafblad vindt ze nergens werk. Alleen het leger wil haar nu hebben.

Maar Mia wacht. Op 2 december, tien jaar na de inbraak, wordt haar strafblad vernietigd. Dan wil ze bij de politie. Tot die tijd blijft ze binnen. En als ze nu een buitenlander in de buurt zag lopen, dan zou ze op hem afstappen. Vragen of hij soms verdwaald is.

Vorige deel Jonge kiezers op nrc.nl/vs

    • Merijn de Waal