Koffie vond zij vergif. Terwijl hij lééft van koffie

Ik heb het uitgemaakt, met allebei. In één keer. Pats. Een clean break, noemen ze dat. Ik voel me zo opgelucht. Ik ben weer vrij om te gaan waar ik wil.

Ze hebben nooit van elkaars bestaan geweten; dat was te ingewikkeld geworden. Van haar mocht ik geen koffie drinken. Koffie vond ze vergif. Terwijl hij lééft van koffie. Letterlijk. Elke dag bestelde ik minstens één van zijn straffe Italiaanse bakken, uit behoefte, maar vooral om hem tot steun te zijn. Hij stond zo vaak alleen.

Hij klaagde veel. „Ze zeggen”, begon hij dan snerpend bij mijn eerste slok, „dat het minstens een jaar duurt. Maar ik ben nu achttien maanden open, en de mensen komen nog steeds niet. Ja, tijdens de lunch even, twee of drie. Maar verder niks. Er gebeurt hier gewoon niks.” En dan begon hij over Italië, waar ook gewoon niks gebeurde, maar waar ze tenminste wisten wat goeie koffie was.

Zij klaagde nooit. „Alles op zijn tijd”, glimlachte ze als ik haar weer eens achterliet met de administratie. „De mensen zullen komen.” Ik hielp het haar hopen, en nam zelf het voortouw door me soms wel vier keer in een week aan haar brute regime van kameel- en cobraposes te onderwerpen. Zij praatte dan over mijn hart, dat ik moest openen, en bedankte me na afloop uit de grond van het hare voor het feit dat ik weer was komen opdagen. Dát was yoga, zei ze: de discipline om het steeds opnieuw te proberen. Dus dat deed ik.

Een paar weken geleden vond de omslag plaats. Bij hem moest ik op een van onze oude achteraf-middagen opeens op mijn beurt wachten. Zijn zaak was vergeven van de kantoormannen. Ze snauwden door elkaar om espressootjes en ciabattaatjes, en hij tapte en smeerde als een bezetene, vroeg naar al hun voorkeuren en zag mij niet meer staan. Bij haar komen nu elke dag wel twintig nieuwelingen voor een proefles. Zij glimlacht naar ze, onthoudt al hun namen, int hun cash en ziet mij niet meer staan.

Tegen zoveel anonimiteit kan ik niet. Wat was ik nou helemaal voor ze? Een wandelende portemonnee, of zo? Vandaar mijn besluit. Ik ga ze niet meer opzoeken, die twee, misschien wel nooit meer.

Ik weet alleen niet of ze het zullen merken.

Aaf is maandag terug van vakantie.

Lees de columns van Sandra op nrcnext.nl/sandra

    • Sandra Heerma van Voss