Paulien Cornelisse Mooi vleesje!

aatst kwam ik er ineens achter dat er mensen zijn van mijn leeftijd (32) die wijnkenner zijn. De mensen in kwestie ken ik nog van school, en ik heb ze zien overgeven na hun eerste biertje. Die zijn nu ineens wijnkenner, en nog van het evangeliserende soort ook. Zelf drink ik meestal alleen cola, dus daar heeft de evangeliserende wijnkenner geen boodschap aan. Maar o wee als je ook maar een beetje van wijn houdt. Dan is het meteen: ‘Ik zou je heel graag een keer een écht goede wijn laten proeven.’ En ook: ‘Hier zit kurk in. Nee, echt.’ Als de evangeliserende wijnkenner een paar dagen langskomt in het vakantiehuisje in de Ardèche, dan weet hij meteen waar het beste wijnboertje zit. Terwijl je er zelf al weken zat, dolgelukkig met de wijn van de buurman.

Ik heb wel eens gehoord over een mooi experiment, en het past zó goed in mijn straatje dat ik het maar niet probeer zelf uit te voeren, voor het geval dat het toch onzin blijkt te zijn. Het experiment gaat zo. Zet twee flessen wijn in de ijskast, een rode en een witte. Maakt niet uit wat voor soort. Als de wijn koud is, moet je een blinddoek omdoen en iemand vragen je van elke wijn een glas in te schenken. Het schijnt dat je dan niet kunt proeven welke wijn de witte is! Probeer maar eens uit, net zo lang tot het waar blijkt te zijn, en sla er de wijnkenners dan mee om de oren, als ze weer eens beginnen over ‘een heel leuke wijn’.

Goed, ik heb het niet op wijnkenners, maar eigenlijk is die antipathie veel breder. Wat te denken van mensen die bij elke boterham meteen roepen: ‘Maar het béste brood koop je toch bij Hartog.’ Het zijn de mensen die het woord ‘mooi’ gebruiken in plaats van het woord ‘lekker’ – ‘een mooie saus’, ‘een mooi stukje vlees’ (of nog erger: ‘een mooi vleesje’), en dat gaat dan uitdrukkelijk niet over hoe het eruit ziet.

Het gaat er niet om dat mensen een mening hebben. Het gaat erom dat die de hele tijd moet worden uitgedragen, zonder duidelijk doel. Zou de broodexpert tevreden zijn als iedereen bij Hartog zou kopen? Welnee, het gaat er meer om dat de toeschouwers denken: dit is iemand die echt iets van eten weet. In die zin heeft het iets triests.

De expert wil overkomen als een Bourgondische levensgenieter, maar verraadt zich als verzenuwde, naar goedkeuring hunkerende depressieveling.

Lonny, die Indonesische kok van televisie en van de rieten mandjes in de Albert Heijn, heeft ooit een mooie bekentenis gedaan in de Varagids. Na een lange dag showkoken op Pasar Malam of Huishoudbeurs mag hij graag een klef wit broodje met jonge kaas nuttigen bij een tankstation. Sinds ik dit over Lonny weet, kan hij bij mij niet meer stuk en wil ik hem steunen in alles wat hij doet.

Mensen die niet dogmatisch zijn over eten, zijn nu eenmaal veel leuker.

Ik heb een vriendin die alles lekker vindt. Ze roept vrolijk over zichzelf: ‘Ik ben een vuilnisbak! Je kunt alles in mij gooien!’ En inderdaad, wat je ook in haar gooit, ze eet het allemaal gretig op, en zegt dan ook nog: ‘Jezus! Wat lekker!’

Dat is nou een vrouw naar mijn hart.

    • Paulien Cornelisse is schrijfster
    • en cabaretière