Jagen op de ruimterimpel

Afgezien van de Amerikaanse LIGO en Italiaans/Franse VIRGO zijn/waren er de afgelopen twintig jaar over de hele wereld enkele tientallen detectoren voor zwaartekrachtgolven actief, gebaseerd op verschillende principes (‘Jagen op de ruimterimpel’, W&O, 26 juli). Maar geen enkele daarvan heeft ooit iets concreets opgeleverd. Desondanks spendeert Nederland nu weer miljoenen belastinggeld om alsnog deel te nemen aan de VIRGO. Is dat niet zoiets als inzetten op een paard dat zelfs nog nooit de eindstreep heeft gehaald? Misschien moet minister Plasterk ook de subsidies voor wetenschappelijk onderzoek nog maar eens kritisch tegen het licht houden.

Ik wil er bovendien op wijzen dat alle wetenschappelijke inzet op het gebied van de zwaartekracht is gebaseerd op de algemene relativiteitstheorie van Einstein, maar dat er al veel langer een andere zwaartekrachttheorie bestaat die voorspelt dat de bestaande en in aanbouw zijnde zwaartekrachtdetectoren nooit een resultaat zullen laten zien, omdat de heersende wetenschappelijke opvatting over zwaartekracht onjuist is. Het gaat daarbij om de kosmogonie ‘Eureka’ die in 1848 werd geschreven door de Amerikaan Edgar Allan Poe (1809-1849). Volgens Poe kan de zwaartekracht onmogelijk een fundamentele natuurkracht zijn, terwijl het effect dat wij zwaartekracht noemen bovendien ‘direct’ werkt, ongeacht de afstand. Dit is natuurlijk in strijd met alles wat wij sedert Einstein menen te weten, maar het intrigerende feit is dat Poe op basis van zijn afwijkende opvattingen in 1848 al een nauwkeurige beschrijving heeft gegeven van de huidige wetenschappelijke opvattingen over een oerknal en een uitdijend, evoluerend en zelfs ‘chaotisch’ heelal. De voorspellende waarde van Poe’s zwaartekrachttheorie is dus zeer groot, wat een reden moet zijn om hem serieus te nemen en het kostbare gezoek naar zwaartekrachtgolven voorlopig te staken.

Maarssen