zomeren In Tanzania

In elk land is de zomer anders. Jitka Buschman vertelt ons hoe het zomeren is bij de Hadzabe. Afstammelingen van Bosjesmannen die leven bij het Eyasi-meer, in Tanzania.

In Tanzania is de zomervakantie voorbij. Van half juni tot half juli hadden schoolgaande kinderen vrij. In de klamme vroegte zie je ze sinds kort weer lopen langs lange geasfalteerde wegen om de enige school in de omtrek te bereiken. Soms ligt die wel drie kilometer van hun huis. Er zijn kinderen die elke dag te laat mogen komen. Dat is omdat zij in een gebied wonen waar bijvoorbeeld buffels of olifanten zijn: tot de zon op is lopen deze wilde dieren ook graag langs de weg en dat kan gevaar opleveren.

Er zijn ook kinderen die niet naar school gaan. Die rommelen de hele dag op hun plastic slippertjes in de stoffige warmte rond het huis. Ze rennen mee met voorbijkomende auto’ s of bussen. Hun ouders willen wel dat zij naar school gaan, maar ze hebben geen geld voor schoolkleding. En er zijn kinderen die niet naar school hoeven van hun ouders. Die zeggen dat zij hun kinderen zelf wel kunnen leren wat belangrijk is. Dat vinden bijvoorbeeld de Hadzabe, een nomadisch volk dat leeft bij het Eyasi-meer. In de droge periode – dat is nu – trekken de Hadzabe uit de hoger gelegen gebieden naar de streek om het steeds droger wordende meer. Daar doen zij zich tijdens de zomermaanden te goed aan vruchten en knolgewassen. Met takken bouwen de Hadzabe omheiningen die beschutting geven als zij ’s nachts slapen in de openlucht. Overdag maken zij pijlen en bogen die zij inkerven met messen en versieren met de huid en pezen van dieren. Daarmee jagen zij op vogeltjes, kleine buffels, apen en ander wild. Als je een jongen van acht jaar bent mag je, als je zin hebt, mee op jacht met de grote mannen. Die rennen ongelofelijk snel. Met hun honden zwermen zij alle kanten uit en geven elkaar aanwijzingen door klikklakgeluiden te maken. Soms is een eekhoorn de jagers te snel af. Dan grillen zij even later wel een dikdik, een kleine antilope, die ’s nachts door een hyena in de struiken werd achtergelaten.

    • Jitka Buschman