Zieza

Zieza gaat naar boven, poetst haar tanden,

wast haar tenen, wast haar handen,

wast haar staart ook dan maar,

en dan is onze dino klaar.

Zieza gaat nog verder naar boven, haar slaapkamer op.

Tussen haar tenen zit nog wat sop.

Zieza gaat in bed liggen met oogjes toe,

ze is ook heel erg moe.

Ze moet al gapen,

maar ze kan nog niet slapen.

Ze kijkt snel nog even onder het bed,

en heus niet voor haar pret.

Misschien ligt er wat knisperend grind,

of nog erger...

Een mensenkind!

Gedicht van Kelly Naber, 15 jaar, uit Enschede