In Feminisia zijn geen maagden

De wereld wordt steeds kleiner, maar er blijven altijd plekken over waar bijna niemand komt.Vandaag deel V van een zomerserie over imaginaire bestemmingen:Feminisia, het land voor vrouwen

Hotel Feminisia Tekening Peter van Dongen Dongen, Peter van

Ja, ja, er is een land waar vrouwen willen wonen. Het is er veilig, schoon, groen en vredig. Er wordt geen vlees geconsumeerd en er worden geen die- ren opgesloten. De bevolking leeft er van boomplanten, olijven, vijgen en citrusvruchten. Er zijn geen wapens en er is geen oorlog; er zijn geen koningen die heersen en er preken geen priesters. De inwoners concurreren er niet met of om mannen. En als ze rimpels krijgen, betekent dat niet de eenzaamheid.

Laten we het land Feminisia noemen. Feminisia heeft de omvang van Nederland en telt zo’n drie miljoen inwoners. De bevolking bestaat uit gezonde en sterke vrouwen die op basis van gelijkwaardigheid de maatschappij draaiende houden. Als ze al ergens in geloven dan is het wel in een Moedergodin, een moederlijke universele kracht. Ze laten het opvoeden over aan vrouwen die daar een talent voor hebben. Dat betekent dus dat moeders en dochters soms worden gescheiden na de geboorte. Opvoeden is een beroep.

Dat we dit vrouwenparadijs kennen is te danken aan de feministische schrijfster Charlotte Perkins Gilman, die in 1915 de aantekeningen van de mannelijke socioloog Vandijck Jennings vond en deze op haar beurt optekende. Vandijck stuit tijdens een reis met twee bevriende mannelijke collega’s bij toeval op Feminisia. Het drietal is op doortocht in een donker bos vol moerassen, meren en planten als het van inboorlingen geruchten hoort over een geheimzinnig vrouwenland waar niemand ooit levend van is teruggekeerd. Mannen moeten vooral oppassen: zij zouden levend worden opgegeten door de wilde vrouwen die het bevolken.

Wegens hun brede wetenschappelijke belangstelling, slaan de drie mannen alle waarschuwingen in de wind en gaan ze op zoek naar ‘zij-land’. Macho Terry verheugt zich er ontzettend op. Hij verwacht een gigantische harem met niets dan ‘Girls, Girls and Girls’, waar iedereen ijdel mag zijn en perfect gekleed gaat. Terry komt bedrogen uit. De vrouwen zijn sexy noch knap noch wild. De kleding die ze dragen is weliswaar mooi, maar ook heel praktisch: overal zijn er zakken in verschillende grootte in genaaid. De vrouwen zijn niet geïnteresseerd in seks als recreatie en ook niet in seks voor de procreatie: deze vrouwen kunnen zichzelf voortplanten (parthenogenesis). Seks is een uitvloeisel van een vriendschap, niet het startpunt. Voor Terry is dit lastig, want voor hem zijn er twee typen vrouwen: ‘those he wanted and those he didn’t.’

Vandijck en Jerry vinden er levensgezellinnen met wie ze een diepe band opbouwen. Ze communiceren met hen in een taal die ze snel leren omdat hij is gebaseerd op oude beschavingen en zo wetenschappelijk is als het Esperanto. Let wel: niet alle woorden komen voor. ‘Maagd’ bestaat bijvoorbeeld niet in deze taal. Maar Terry komt in de problemen: hij is gewend aan jaloezie en seks. Binnen de kortste keren krijgt hij ruzie met zijn vriendin. Hij moppert dat er niets te roken is en ook niets te drinken om het drama mee weg te spoelen. Uiteindelijk wordt Terry agressief en uit Feminisia gezet wegens verkrachting.

Ja, ja, er is een land waar vrouwen willen wonen in roze en witte stenen huizen met altijd een heerlijk klimaat zoals dat van Californië. Helaas ging de routebeschrijving die de drie mannen maakten, verloren in een brand. Mogelijk is dat opzettelijk gebeurd: de feministen wilden hun utopie graag behouden. Wat we weten is dat je op een zoete rivier moet varen van rood en blauw water, en dat die tocht zo’n twee, drie uur duurt. Dan bereik je een muur en zie je een hoge klif. De grens wordt gemarkeerd door een stukje stof dat daar is achtergebleven, en dat elke dag van kleur verandert, de ene dag blauw, dan rood en dan groen. Dat is een lapje van de kleding van de vrouwen.

Ja, ja, er is een land waar vrouwen willen wonen, maar toch zou ik het er hooguit drie maanden uithouden. Niet omdat het land alleen uit vrouwen bestaat, maar wel omdat in deze socialistische fantasie het humeurige, kleurrijke individu niet meer bestaat. Als man kan je er trouwens prima levenslang vertoeven. Tenzij men zich in de citaten van macho-Terry herkent. Dan houd je het er waarschijnlijk niet langer uit dan een dag of anderhalf.

Charlotte Perkins Gilman: Herland. A Lost Feminist Utopian Novel; in diverse edities verkrijgbaar.