Ik heb mijn Wham!-bandje snel terug in een la gestopt

Een van de meest curieuze dingen waar wij dertigers aan lijden is nostalgie. Nostalgie is best, op zichzelf, maar die van ons komt een beetje vroeg.

Vorig jaar augustus juichte ik met duizenden leeftijdgenoten George Michael toe, die zijn 25-jarig jubileum vierde in de Amsterdam Arena. Wat was het prachtig. Wat kenden we de teksten nog gedetailleerd uit ons hoofd. En wat vergaven we het George gemakkelijk dat hij ons indertijd wel een beetje voor het lapje had gehouden, want er stond daar geen vrouw of ze had wel een Georgie in shorts boven haar bed hangen, toen. Terwijl hij helemaal niet op vrouwen viel, bleek later.

Op de avond zelf maakte het concert me dolgelukkig, maar de volgende dag voelde ik me oud, en bedroefd. Het mooiste was geweest. Voorbij. We konden wel inpakken. Een nogal gevaarlijke gemoedstoestand – ik heb mijn Wham!-bandje snel terug in een la gestopt.

In de Bijenkorf loop ik op de kinderafdeling langs een paspop in een wit T-shirtje met het opschrift ‘Frankie says relax’. Dit shirt is niet bedoeld voor jongetjes die Frankie heten; het is bedoeld voor de ouders van Frankie, en van een heleboel andere jongetjes. Weet je nog? Frankie Goes To Hollywood? Relax… Die zoontjes weten van niks.

Als we dit fenomeen even een paar generaties terugvertalen, dan had mijn moeder mij in de jaren zeventig dus in een mini-petticoat moeten hullen, of in een authentieke twinset. Ze dacht er niet over. Ze wist nog precies hoe die dingen zaten. Ze gunde mij m’n gebreide speelpakken in regenboogkleuren. En toen we op de middelbare school met onze klassenband Rock Around The Clock van ene Bill Haley instudeerden (voor ons het enige haalbare lied, dankzij de oersimpele akkoordenschema’s), vertelde mijn moeder nog nahuiverend over „een héle enge man met plakhaar” die ooit niet meer van de zwart-wit tv te slaan was.

Ik bedoel maar: het verleden kan misschien beter rusten. George Michael wil ook stoppen als reizende jukebox, kondigde hij deze week aan. Geen tours meer, geen toeters en bellen, maar een ‘rustiger leven’. Ik zou zeggen: George, hou je aan je woord en doe de Greta Garbo. Laat je baard eindelijk echt groeien, rook wiet tot je er scheel van ziet, doe wat je wilt en maak je om ons niet meer druk.

Wij moeten ook verder.

Aaf heeft tot 11 augustus vakantie.

Lees de columns van Sandra op nrcnext.nl/sandra

    • Sandra Heerma van Voss