Ex-007 is gewoon een normale man

Is er leven na Bond?

Pierce Brosnan speelt alleen nog maar rollen die zijn imago onttakelen. Na Mamma Mia! nu Married Life.

Net als je denkt dat het niet veel lulliger kan (matig zingend en belabberd dansend in de ABBA-musical Mamma Mia! bijvoorbeeld), blijkt Pierce Brosnan er toch nog een schepje bovenop te kunnen doen. Zoals in Married Life, een huwelijkskomediethriller op z’n jaren veertigst waarin hij hele ‘dangerous liaisons’ speelt met het vriendinnetje van zijn beste vriend. Hij grijpt daarvoor schaamteloos terug op een personage dat we al heel goed van hem kennen: James Bond als ‘homme fatal’.

Dat is geen toeval. Het lijkt alsof er zich in het leven van de op 16 mei 1953 in het Ierse Navan geboren Pierce Brendan Brosnan post-Bond een patroon aftekent: alle rollen die hij speelde sinds hij met Goldeneye, Tomorrow Never Dies, The World is Not Enough en Die Another Day Bond eind jaren negentig weer als box office-kanon lanceerde, lijken erop gericht zijn imago als gentleman-held te onttakelen.

En dan te bedenken dat hij, voor hij Bond werd, al zo lang op de nominatie stond als reserve-Bond dat je bijna vergeet dat hij voordien een in het theater gepokt en gemazelde acteur was. En voor zijn tv-werk in Remmington Steele onderscheiden werd met een Golden Globe. Waarin hij overigens een kruising tussen inspecteur Clouseau en Bond gestalte gaf. Al werd hij toen nog de nieuwe Cary Grant genoemd.

En is het toeval dat hij trouwde (in 1980) met de twaalf jaar oudere actrice Cassandra Harris, die al twee keer eerder tevergeefs auditie had gedaan als Bondgirl? Het zou haar uiteindelijk lukken, maar niet tegenover haar echtgenoot. In 1981 speelde ze Gravin Lisl von Schlaf in For Your Eyes Only tegenover Roger Moore. De geruchtenmachine draaide overuren, Moore had er genoeg van en de wereld kon vervolgens op zoek naar een nieuwe 007.

To Bond or not to Bond dus. Tegenwoordig is het ‘not to Bond’. En hij doet het met verve. Kan hem het schelen dat hij in Mamma Mia! niet dansen kan.

Dat is de bedoeling! Want hij is misschien wel knap en zit nog steeds strak in het pak, maar hij is gewoon een doodnormale man die zich het liefste met zijn jeugdliefde settelen wil. Kun je het je voorstellen, Bond en Miss Moneypenny, die samen het bed opmaken?

Het begon natuurlijk met John Boormans verrukkelijke The Tailor of Panama (2001) een miskende John Le Carré-verfilming waarin Brosnan een Engelse spion speelde die oneervol naar een buitengewest verbannen was en daar een lontje onder de uitgedoofde Koude Oorlog hield. Het was alsof je naar een aan lager wal geraakte versie van James Bond zat te kijken.

Dat roept voor de zoveelste keer in de filmgeschiedenis de vraag op of er leven na Bond is. Sean Connery leek het te lukken, maar hij heeft als grand old man ook het voordeel van de tijd mee. Hij is al zo lang Bond-af. Roger Moore slaagde er niet in. .

Brosnan en Bond verhouden zich tot elkaar als Batman en Bruce Wayne. Kunnen niet zonder elkaar, maar ook niet met elkaar. En dat levert in zijn geval spannende acteerprestaties op. Het is alsof hij zijn persona geworden personage met elk rol hardhandiger van zich af moet spelen.

Lees ook de recensie van Married Life, de nieuwe film met Pierce Brosnan.