Lastig verhaal

080730_stt_setia.jpgNare lui, in kampong Pulo. Samen met mijn assistente Sarah ging ik gisteren naar deze wijk in Oost-Jakarta, waar theologieschool STT Setia afgelopen weekend werd bestormd door islamitische buurtbewoners. Niet iets waar de buurt graag over wilde praten, zo bleek.

Expres waren we eerst gaan praten met mensen in de buurt. Toen we daarna naar de beschadigde schoolgebouwen gingen (zie hiernaast op de foto), leek het goed te gaan. Toen ik foto’s maakte, dachten de politieagenten voor de deur aanvankelijk dat ik een van de christelijke studenten was die ze hadden geëvacueerd. Als half-Surinaamse kan ik best doorgaan voor iemand uit Ambon, zo blijkt.

Maar toen buurtgenoten ons in de gaten kregen, ging het alsnog mis. Zij gingen klagen bij de politie, en opeens wilde die weten of ‘wij wel toestemming hadden’ om daar de journalist uit te hangen. We werden gesommeerd bij de moskee te wachten tot de woordvoerder van de buurt ons te woord wilde staan.

Deze Mustafa wilde eerst kopieën van onze perskaarten en paspoort hebben (die we bij ons hadden), hield daarna een politiek correct verhaal en verbood ons om met anderen in de buurt te praten. Een oude man bij de moskee werd boos en zei tegen de anderen dat ze ons niet moesten vertrouwen, waarna Mustafa niets meer wilde zeggen. Ik kon niet alles verstaan, maar Sarah vond hen behoorlijk intimiderend.

Toen ik even later een jongen zag lopen met een verband om zijn hoofd, wilde ik die toch spreken. Misschien was dat een van de daders? Dat bleek nog zo te zijn ook. Maar al snel werd ons gesprek onderbroken door een man op een brommer, die ons kwam waarschuwen dat we écht weg moesten, de wijk zou worden ‘schoongeveegd’.

En inderdaad, toen we even later stonden te praten met een groepje jongens die we al eerder hadden gesproken, kwamen de mannen van de moskee achter ons aan op de brommer om te vragen waarom we nog niet weg waren. Sarah was zo handig om te zeggen dat we alleen een brommertaxi aan het regelen waren. Ze bleven wel wachten tot we écht weg waren gereden.080730_kerk_studenten.jpg

Het is best moeilijk om op deze manier een kloppend, genuanceerd verhaal te maken over zoiets als religieuze onverdraagzaamheid. Wie moet je geloven? De christelijke studenten die we even later opzochten (hiernaast op de foto), hadden hun PR veel beter voor elkaar. Maar ook zij kletsen soms uit hun nek. De woordvoerder van de school vertelde hoe hij tijdens de aanval had gezien dat de bestormers witte uniformen droegen van de fundamentalistische organisatie FPI. Later bleek dat hij tijdens de aanval in zijn huis in Bogor zat.

In het uiteindelijke verhaal heb ik dus maar veel van wat we hebben gehoord weggelaten, en geprobeerd me te beperken tot zaken die door meerdere mensen - liefst van beide kampen - werden verteld. Dus niet dat ‘door de moskee werd omgeroepen dat de christelijke studenten het ontbijt waren’, zoals studente Evi zei. Of dat de ‘studenten waren gewapend met stokken en molotovcocktails’, zoals buurtbewoner Didin zei. Tja, je mist misschien iets, maar de kans is in ieder geval kleiner dat je onzin opschrijft, toch?