Langs de Wolga (7): Eindelijk aan boord

DSC00140_2.JPGIn Kazan besloten we de auto achter te laten en tot Samara per boot te reizen. Maar hoe vind je overtocht als je niet van tevoren geboekt hebt. Na wat gebel kwam Oleg er achter dat er die dag één boot zou aanmeren bij de scheepvaartterminal.Die terminal op zich was al een verhaal. In 2002 was met de bouw van het modern ogende havenstation begonnen en in 2005 had het af moeten zijn. Maar in 2008 bleek het nog altijd gesloten en ontbraken er enkele honderden marmeren tegels op de buitenmuren. De deuren zaten op slot en van binnen was het nog helemaal leeg. Grote vraag is natuurlijk waar het geld voor de voltooiing van die terminal is gebleven. In Moskou weet je het antwoord al bij voorbaat: in de zakken van een of andere hoge ambtenaar of minister. Maar in het ordelijke en redelijk georganiseerde Tatarstan moet het anders zijn, zou je denken.Terug naar het havenfront. Om twee uur ‘s middags meerde de Pjotr Alabin aan, een oude passagiersboot uit de jaren vijftig, vernoemd naar een voormalige gouverneur van Samara. Vergane Sovjetglorie dus. En die is bijna altijd mooi, zoals we al aan de buitenkant van het schip konden zien. Daarom lieten we het veel chiquere schip dat een half uur later aanmeerde aan ons voorbijgaan. Toen wisten we nog niet dat de Pjotr Alabin tijdens de Tsjernobylramp in het crisisgebied als ziekenhuisschip had gediend.Aan de matrozen vroegen we of ze nog plaats hadden voor drie, maar die zeiden natuurlijk nee. Ervaring heeft geleerd dat je vervolgens naar de hoogste machthebber moet vragen. In dit geval de kapitein, die na een paar minuten naar beneden kwam. ,,Ja, natuurlijk hebben we plaats”, zei hij. ,,Maar u moet wel toestemming vragen aan de eigenaar.”De kapitein gaf ons een telefoonnummer en een half uur later mochten we aan boord. De luxehut op het kapiteinsdek bleek al aan twee vriendinnen van de eigenaar te zijn toegewezen, maar voor ons waren er twee klassieke kajuiten met stapelbedden beschikbaar.DSC00141.JPGEen half uur later vertrok de Pjotr Alabin op de maten van een mars van het Rode Leger, die me al meteen het gevoel gaf in een Russische film uit de jaren vijftig te zijn beland. En daar lag ineens de Wolga voor ons. De rivier werd breder en breder en leek op sommige plaatsen wel een zee met Normandische kusten. Het liet ons weer eens zien in wat voor een onmetelijk landschap we ons bevonden.DSC00143.JPGStipt om zes uur vervolgde de Jacques Tati-film zich. We begaven ons naar de eetzaal, waarvan de muren met gebloemde houten lambriseringen waren bedekt. Zo’n veertig vriendelijke, zwijgzame Russen zaten er te wachten op het driegangenmenu.Ieder cliché over lawaaiige toeristen bleek niet op te gaan. Om me heen zat een gezelschap gewone mensen, die niet veel geld hadden en toch op reis wilden, al was het maar voor drie dagen op het traject Samara-Kazan-Samara. En dat was misschien wel het meest opvallende wat ik waarnam, want ze reisden, terwijl dat tien jaar geleden oor hen amper mogelijk was. Het oliegeld verricht dus opnieuw wonderen.Na het plechtige maal snelde iedereen, jong en oud, naar zijn kajuit om zich op te maken voor de disco. Buiten was het gaan regenen. De Wolga had golven met schuimkoppen gekregen. Land was alleen in de verte in zicht. Aan de bar hingen de twee twintigjarige vriendinnen van de eigenaar om zich vol te laten lopen met Cointreau, cognac en Jack Daniels bourbon.Toen waggelde Galja binnen, een van de jonge pursers. Op mijn vraag of dit haar beroep was, antwoordde ze: ,,Alleen tussen juni en eind september. De rest van het jaar ben ik stripteasedanseres. Zo dadelijk geef ik in de disco een privévoorstelling. Kom je ook?”