Geen makkelijke, gepolijste liedjes

Miles Kane is de zanger van The Rascals. Maar trok met ‘zijproject’ The Last Shadow Puppets de meeste aandacht.

Volgende maand staat hij met The Rascals op Lowlands.

Miles Kane, zanger van The Rascals, trekt vooral aandacht met ‘zijproject’ The Last Shadow Puppets. Tot zijn eigen ongenoegen.

Het is half elf in de ochtend en zanger Miles Kane komt moeilijk uit zijn woorden. Hij heeft die nacht slecht geslapen, want hij had Night of the Lotus Eaters van Nick Cave in zijn hoofd. „Nadat ik drie uur met mezelf had overlegd of ik het nummer zou beluisteren of niet, ben ik maar opgestaan.”

Wie dus maandagochtend rond een uur of vijf in de Vijzelstraat in Amsterdam naar boven had gekeken, had Miles Kane, zanger van de bands The Rascals en The Last Shadow Puppets, uit zijn hotelraam zien hangen. Sigaret in de mond. Nick Cave op de iPod. „Het voelde als een film”, zegt hij met een kleine frons.

De band The Rascals bestaat sinds april vorig jaar. Hun eerste cd ligt nu een maand in de winkel. Toch trok Miles Kane de afgelopen maanden niet de aandacht met zijn jonge groep. Dat deed hij met The Last Shadow Puppets, die hij samen met frontman Alex Turner van de populaire Britse band The Arctic Monkeys vormt. Een zijproject, riepen die beide mannen heel hard, ook al kreeg hun album, The Age of the Understatement, lyrische recensies en steeg die plaat regelrecht naar de eerste plek van de Britse albumlijst.

Toch, zeggen ze, blijven hun eigen bands het belangrijkst. Maar waar The Last Shadow Puppets louter lof kregen (Kane en Turner zijn zelfs de nieuwe Lennon en McCartney genoemd), is het eerste album van Kanes eigen band The Rascals met minder gejuich onthaald.

Vooral de vergelijkingen die de media met zijn ‘zijproject’ maken, zitten Kane dwars. „Het hele punt van de Puppets was om iets compleet anders te doen, iets commercieels. Het is onbegrijpelijk dat mensen dat niet snappen.”

De platenmaatschappij van The Rascals, die de vergelijking met The Last Shadow Puppets wél zag aankomen, had het debuut liever na de zomer uitgebracht om zo enkele maanden tijd tussen de twee releases te krijgen. Maar de leden zelf weigerden. Zanger Kane: „Ze wilden ons ook een aantal nummers opnieuw laten opnemen, om ze te polijsten.” En bassist Joe Edwards vult aan: „Waarschijnlijk wilden ze inhaken op het succes van The Last Shadow Puppets, maar dat voelde niet goed. Onze nummers zijn juist niet makkelijk of gepolijst. Daarbij waren wíj hartstikke blij met de cd.”

Dat het trio, dat al sinds zijn oprichting enorme opwinding genereert, nu toch ietwat schril afsteekt bij Kanes zijproject, deert de leden niet. Edwards: „Ik heb niet het gevoel dat The Last Shadow Puppets ons benadelen.”

Aanbiedingen om met The Last Shadow Puppets op wereldtournee te gaan, werden afgeslagen. Ook al had zo’n tournee hun waarschijnlijk een verdubbelde plaatverkoop opgeleverd. Maar daar gaat het volgens Kane juist niet om.

Het gaat om de muziek, meent hij: „Je hebt een klik met een vriend, je maakt muziek, je hebt lol. Dat is het. Ik zou niet een jaar op tournee willen. Alleen al omdat het ontzettend oneerlijk ten opzichte van mijn beste vrienden zou zijn.”

Aan deze loyaliteit gaan jaren vriendschap vooraf. Al op zesjarige leeftijd tennisten Kane en de latere drummer Greg Mighal samen; toen ze elkaar in hun puberjaren in de lokale muziekscene opnieuw tegenkwamen, sloten ze definitief vriendschap. Vervolgens ontmoette ze Edwards en gezamenlijk sloten ze zich aan bij The Little Flames. Maar uiteindelijk besloten ze om daar toch maar uit te stappen. Immers, jammen met z’n drieën vonden ze veel leuker dan spelen met de band. Spijt van die stap hebben ze nooit gehad. Het gaat goed zo met z’n drieën – of zoals Edwards het verwoordt: „We zijn hartstikke verliefd!”

De aandacht van andere muzikanten is een van de graadmeters voor hun succes. Zo stond Carl Barât, voormalig zanger van de groep The Libertines, van wie ze op hun zestiende grote fans waren, laatst in het publiek tijdens een concert in Londen.

Joe Edwards juicht: „Hij was trouwens niet de enige. Het was zoals ze dat noemen een ‘star-studded event’. Leden van bandjes die zeggen elkaar te haten, stonden samen naar ons te kijken.”

Lachend geeft hij zijn beste vriend een por. „We zijn gewoon de fucking VN van de Britse popmuziek!”

The Rascals zijn te zien op Lowlands. Meer info via: www.lowlands.nl Op nrc rocks bespreekt Eric Corton meer bands die op Lowlands spelen, zie nrc nl