Crèmespoeling

Laatst nog weer een potje gekocht, gevuld met Q10. Tegen veroudering. Niet zo’n duur potje, want ik geloof eigenlijk niet in crèmes tegen veroudering, al heten ze nog zo hard Time Fighting Cream of Anti-Age Serum. Ik vind het sympathiek van het merk Dove om allerlei ‘Pro-age’-producten op de markt te brengen. Daarmee zeggen ze zoiets als: je wordt ouder, maar je hoeft er niet meteen uit te gaan zien als een lijk. Andere merken schreeuwen doodleuk in hun reclames dat rimpels verdwijnen dankzij hun wonderingrediënt, en als je dan ook de kleinere letters van zo’n advertentie eens leest dan staat daar dat dat althans de indruk was van een aantal van de vrouwen die het een maandje mochten proberen.

Er wordt altijd veel drukte gemaakt over het placebo-effect van geneesmiddelen, maar het placebo-effect van cosmetica moet ook niet onderschat worden. Als het om make-up gaat wéét iedereen natuurlijk dat het nogal placebo is, je doet gewoon alsof je er goed uitziet door met kleuren en poeders een jeugdige blos, gezoende lippen en sprekende ogen op te schilderen. Vind ik trouwens wel eens sneu voor mannen, dat zij dat niet kunnen zonder meteen een bewering te doen over hun levensstijl, hun seksuele geaardheid en de artisticiteit van het milieu waarin ze zich bewegen. Terwijl menig man gebaat zou zijn bij een zweempje poeder, een zwuifje mascara of wat kleurloze oogschaduw om rode oogleden mee te matteren. Maar mannen mogen nu eenmaal niets, vooral van zichzelf niet, geen jurken dragen als het snikheet is, überhaupt nooit eens een rokje aan, terwijl er mannen zijn, dat zie je aan sommige Schotten, die kuiten hebben die gezien mogen worden. De rokjes van de Griekse evzones die de wacht houden voor het graf van de onbekende soldaat op het Syntagma plein in Athene staan uitstekend boven hun lange witbekousde benen, en beslist niet onmannelijk. Je hoeft je natuurlijk niet meteen uit te dossen als Doris Day als je eens een rok aan wil.

Maar ik dwaal af. Het ging om cosmetica en de daarvan te verwachten effecten. Of de daarvan niet te verwachten effecten. Maar het voelt nu eenmaal prettiger om wél crème te smeren, anders heb je zo’n trekkerige huid (‘je’ is hier vrouwelijk) (of hebben mannen een trekkerige huid maar doen ze weer eens net alsof dat niet zo is?)

Op de televisie was gisteravond een Engelse gynaecologe van vijftig op zoek naar cosmetica waarvan wetenschappelijk aangetoond was of kon worden dat die werkte. Ze vond dat een crèmespoeling voor gekleurd haar inderdaad de beschadigde buitenste laag van de haren herstelt. Ze maakte duidelijk dat ‘anti-veroudering’ op elk potje dagcrème mag staan waar een uv-beschermingsfactor inzit, omdat de zon je huid nu eenmaal geweldig veroudert. Op een potje nachtcrème dan weer niet natuurlijk, ’s nachts is men niet zo erg in de zon.

Hoe erg het is met de zon liet een leerzame foto van de nek van een golfer zien, een man die zijn hele leven met poloshirtjes aan op de baan had gestaan, dus keurig beschermd, maar net zijn nek, tussen kraag en haar, was bloot. Daar liepen diepe, diepe groeven door, terwijl de huid daaronder fijn en jong was… Aiai. Die onbekommerde zonnebaden van vroeger! Stom!

Nu maar gauw een wetenschappelijk verantwoorde crèmespoeling kopen.