Bus met tragiek uit het jaar 1969

Theater As Tears Go By door Anna Rottier. Regie: Michiel de Regt. Gezien: 24/7 Karavaan, Alkmaar. T/m 3/8. Inl: www.karavaan.nl

De okergele bus nummer 69 rijdt door de wijde Beemster en omstreken in Noord-Holland, anderhalf uur lang. Binnen hangen monitoren die soms een heel ander uitzicht tonen, Amerikaanse highways bijvoorbeeld. Zangeres en actrice Tanya Zabarylo zingt, fluistert en snikt Wild Horses Couldn’t Drag Me Away From You, een van de grote songs van de Rolling Stones uit 1971 van het album Sticky Fingers. Ook As Tears Go By zingt Zabarylo met hees aangezette stem en een blik in de verte.

De voorstelling As Tears Go By vertelt over het door drugs geteisterde en van liefdesverdriet vervulde leven van de jonge Marianne Faithfull. Het is een documentaire vorm van theater, met de juiste dosering emoties treffend geregisseerd door Michiel de Regt. Haar lied Sister Morphine neemt niet voor niets een prominente plaats in. De rijdende voorsteling begint met een opsomming van cruciale gebeurtenissen uit 1969: Woodstock, de eerste stap op de maan door Neil Armstrong en de jonge Marianne Faithfull die aan het Royal Court Theatre de rol van Ophelia vertolkt, Shakespeares maagd uit Hamlet. Als zangeres was ze al eerder ontdekt door Mick Jagger. Een ontdekking die haar bestaan tumultueuze wendingen geeft. De regel Wild Horses... uitte Faithfull nadat ze was ontwaakt uit coma als gevolg van een overdosis.

Het gangpad van de bus is de speelvloer van Tanya Zabarylo. Ze speelt met overgave haar rol, daarin begeleid door gitarist Tjeerd van Zanen die de Stonesmuziek perfect weet weer te geven. Het zo onschuldig lijkende begin van haar carrière als toneelspeelster en zangeres in cafés verbeeldt Zabarylo fraai en overtuigend. Faithfull, de dochter van een barones, leek voorbestemd op stijlvolle wijze tot de beschaafde kringen te gaan behoren. Tot de late jaren zestig en vooral zeventig doorbraken en haar meesleurden in de Britse popwereld.

Ondanks de heftige emoties die Zabarylo toont, behoudt ze een intelligente distantie tot haar rol. Ze laat steeds de keerzijde van Faithfulls leven zien: het had zonder tragiek gekund, maar de zangeres werd op noodlottige wijze aangetrokken door rock ‘n’ roll. Soms spreekt ze de toeschouwers aan alsof ze een naïef meisje is dat aandacht eist van de buspassagiers. Ze klimt op stoelen of ligt uitgeput op de vloer. In een volgende scène is ze helemaal als Ophelia; bang dat Mick Jagger, die haar beschouwt als een one night stand, haar zal verlaten. Opeens duikt ze in paniek onder de stoelen van de bus, op zoek naar haar zoon Nicholas, die ze als verslaafde moeder alleen heeft achtergelaten.

Aan het einde van de tocht verlaat Zabarylo de bus. Het is een symbolische daad: ze wil opnieuw beginnen. Op de monitoren verschijnt een interview met de Marianne Faithfull van nu: een vrouw met een prachtige, lage stem die het leven van toen wezenlijk vond. Ze wil zingen, ze wil niet dood. In As Tears Go By overwinnen levensdrang en vooral muziek de schaduwkant van de rock ‘n’ roll.