Straatterreur

De ene vorm van terreur is erger dan de andere en de vergelijking is misschien een beetje ongepast, maar dat ik precies in de week dat Karadzic is gearresteerd, wordt geteisterd door straatterreur uit de Balkan, heb ik niet beschouwd als een toevallige samenloop van omstandigheden.

De wapens die worden ingezet, zijn uiterst effectief. Meestal volstaat een accordeon. Soms wordt het vernietigende effect versterkt door de toevoeging van een saxofoon. Het meest dodelijk is de combinatie van twee accordeons.

En ze staan niet ergens bescheiden in een hoekje van een winkelstraat waar je al dan niet door kunt lopen – nee, de eskaders opereren doelbewust in gebieden waar ze de meeste burgerslachtoffers kunnen maken: ze stellen zich op voor de terrassen. Er is geen ontkomen aan. En terwijl ze met een hemeltergende kakofonie de avond aan flarden scheuren, sturen ze een onschuldig meisje met droeve zwarte ogen langs de tafeltjes om lief en zachtjes te informeren of je misschien iets over hebt voor de muziek. Ze gaat pas weg als je betaalt. En hoelanger je daar over doet, hoelanger het duurt voordat ze het hele terras heeft afgewerkt, en de groep na een laatste toegift tot ieders opluchting opschuift naar het volgende terras.

Maar meestal is de wapenstilstand van korte duur. De volgende groep staat al klaar om precies dezelfde liedjes te spelen. Soms is er sprake van filevorming. Je kunt een hele wachtrij zien van accordeonensembles die gezamenlijk garant staan voor minstens een uur hel op aarde.

Ze kunnen niet eens spelen. Dat is nog het meest vernuftige en meest verbluffende deel van hun strategie. Ze kennen allemaal dezelfde twee zigeunermelodietjes en zelfs die niet.

Mijn voorstel zou zijn om alle straatmuzikanten aan het begin van het terrasseizoen te onderwerpen aan strenge audities voor een jury van filosofen , kunstenaars en accordeonhaters onder voorzitterschap van de burgemeester. Dan heeft die gelijk ook iets nuttigs te doen.

Sterker nog, zijn jaarlijkse artistieke oordeel over straatmuziek zal zijn nobelste taak zijn. De sfeer in zijn stad is daarvan afhankelijk, meer dan van wat dan ook.

Ilja Leonard Pfeijffer