Kreunen helpt bij het fokken

Bestaan er vrouwen met een erectie? En heeft de man baat bij een derde bal? ‘Bonk’, over seks en wetenschap, geeft de antwoorden.

Naakt op haar rug, een tekening/aquarel van Auguste Rodin, circa 1900 Uit ‘Erotica Universalis’, Taschen

Mary Roach: Bonk. The Curious Coupling of Sex and Science.Canongate, 319 blz. € 22,–

Seks en wetenschap lijkt geen combinatie die lustverhogend werkt. Op lust doet Bonk. The Curious Coupling of Sex and Science, geschreven door Mary Roach, dan ook beslist geen beroep. Wel op een gevoel van verbijstering, en met succes. Ik bedoel niet de door de broeders en zusters van de EHBO in de menselijke anus aangetroffen anusvreemde objecten: een rode biet, een koeiehoorn, een koffersleuteltje – dat is het bekendere werk.

Nee, dit uiterst leesbare boek van Roach (die bekendheid verwierf met haar Stiff: The Curious Lives of Human Cadavers) graaft het liefst in de weinig betreden kengebieden van de menselijke lijfgemeenschap, waar vragen worden beantwoord als ‘Wat is de chemische samenstelling van het ejaculaat van de vrouw?’, ‘Zijn er klaarkomverschillen tussen teleclitoridiennes en paraclitoridiennes?’, ‘Wie is de Bernard van Clairvaux van de Antimasturbatiekruistocht?’, ‘Heeft de man baat bij een geïmplanteerde derde bal, desnoods van een varken?’, ‘Bestaan er vrouwen met een erectie?’, ‘Hoeveel kracht kost het een penis in te brengen in een vagina die in staat van ontvangst verkeert?’ Dat werk. Om met de laatste vraag te beginnen: twee pond. Evenveel kracht als het open duwen van de draaideur tussen kamer en keuken, aldus Mary Roach. Dat valt dus mee.

Bonk. The Curious Coupling of Sex and Science is het resultaat van Mary Roach’ queeste naar de wetenschap van het samenliggen en voert ons door kliniek en literatuur. Veel inderdaad curieuze informatie. Fascinerend bijvoorbeeld is het hoofdstuk over Marie Bonaparte (familie van), die onder het pseudoniem Narjani de fysiologe speelde. Door middel van 243 metingen van de afstand tussen clitoris en vagina kwam ze tot de clitoridiaanse onderscheiding die ik al noemde. De teleclitoridiennes waren volgens Bonaparte niet in staat tot een orgasme. Wat te doen? Opereren! Ook Bonaparte zelf: ‘The princess had her clitoris moved.’ Over het resultaat was ze weinig geestdriftig. Moet iemand niet eens een roman over deze Marie Bonaparte schrijven?

Opmerkelijk ook is wat Mary Roach vertelt over de manier waarop Deense boeren hun varkensfok stimuleren: ze winden hun zeugen hoogstpersoonlijk op, via beerkreunimitatie, door zittend op hun achterschoft op en neer te bonken of middels vaginale drukuitoefening met behulp van de vuist. Vragen. Mag zoiets van de Varkensliga? Vindt Marianne Thieme het goed?

Gaan we verder naar de vaderlandse gynaecoloog Theodoor van de Velde, schrijver van Ideal Marriage: Its Physiology and Technique (1930), een standaardwerk dat maar liefst veertig drukken haalde. Een scherpe ruiker, deze Van de Velde: ‘Het zaad van de gezonde jongeman der West- Europese rassen heeft een frisse uitwaseming. In soort en mate is haar karakteristieke geur vergelijkbaar met de bloemen van de Spaanse hazelnoot, die afwisselend naar bloemen ruiken of een penetrante stank verspreiden.’

Ik kan nu doorgaan met aanhalingen van Roach en opsommingen van alles wat zij ondersteboven haalt in haar Bonk. Het is raar, bizar, curieus. Smullen, zou je zeggen. Voor een niet belangrijk deel is dat ook zeker het geval. Het smegmaprobleem onder de voorhuid der clitoris: ik wist niet dat dit bestond, maar het schijnt oplosbaar te zijn en dat is dan een opluchting. Een derde erectiekamer als hulpreservoir, vooralsnog terra incognita voor mij. Graag zou ik artikelen lezen als ‘Phantom Erection After Amputation of Penis’, ‘Does Semen have Antidepressant Properties?’ of ‘Vacuum Cleaner Use in Autoerotic Death’. Dankzij Mary Roach kennen we alvast bestaan en vindplaats.

Maar met al die positieve bevindingen zijn we nu toch echt de schaduwzijde van Bonk genaderd. Mary Roach belicht haar onderwerp met de nodige ironie. Dat lijkt me de enig juiste vorm, als ze haar ironie maar niet zo afschrikwekkend melig had gemaakt. Een hoofdstuktitel als ‘Re-Member Me’ kan nog net. Maar als Roach (naar bleek tijdens een röntgencoïtus) meldt dat de penis tijdens de geslachtsdaad een boomerangvorm aanneemt, en vervolgt met dat een in de lucht geworpen penis niet bij de werper terugkeert, tja. Als een onderzoeker vindt dat vrouwen die naar een seksvideo kijken tweemaal zoveel bloed in hun clitoris hebben, als wanneer ze… En dan komt Roach’ meligheid: als wanneer ze naar de lancering van een Space Shuttle kijken. En zo voort, en zo verder.

Mary Roach lijkt me van Schotse origine, maar haar Bonk is typisch populaire wetenschap American style. Natuurlijk zit er iets humoristisch aan sekswetenschapsbeoefening van dit type. Maar om die over het voetlicht te krijgen, moet men de lolligheid laten varen en alle absurde aspecten presenteren met de grootst mogelijke ernst.