Het is goed om je vol te proppen

Waarde Gerrit,

Wat Ringo Starr betreft: ik kan mij herinneren dat hij ooit in een film een holenmens heeft gespeeld, een komedie. Ik heb de rolprent niet gezien, alleen een recensie in het weekblad Kuifje gelezen. Wel weet ik dat de film een flop was. En dat Paul McCartney maar niet oud lijkt te worden komt door de conserverende krachten van cannabis. Met de muziek van The Beatles heb ik nooit wat gehad, ik vind het maar jammerende pubermuziek.

Ik las dat Doe Maar weer een reünie heeft, hun tweede. Meer bands hebben last van come-backs. De jaren tachtig komen weer helemaal terug. Ik wacht op het moment dat De Havenzangers weer samenkomen: ‘Weet je wat ik graag zou willen zijn? Een bloemetjesgordijn!’

Ik had je deze brief vanuit Watou willen schrijven, maar dat is helaas niet gelukt. In dit dorp is de poëziezomer weer aangebroken en het blijft een bijzondere sensatie erdoor te slenteren en de verschillende locaties met poëzie(voordracht) en beeldende kunst in te ademen. De afwisseling van donkerte, licht, kleur en geluid maakt de zintuigen beschonken en brengt ze in een heerlijke verwarring. Dit keer wordt een verstilde lyriek af en toe onderbroken door helle vrolijkheid om steeds te eindigen in de schemering van stem en dicht van wijlen Hugo Claus. Daarbij scherpt de lucht aldaar de appetijt en de zon voedt de dorst.

Zo overdonderend als het was toen ik er voor het eerst kwam in 1998 is het voor mij niet meer, maar de zintuiglijke verrassing, de verbaasde opleving blijft. Ik benijd de bezoeker die er voor het eerst komt. Er is een gedicht van jou opgenomen, zoals alle gedichten in spiegelend glas gedrukt, dat aan een papierversnipperaar is verbonden. Heel toepasselijk. Als jij een machine was geweest, dan was je zo’n versnipperaar, zo’n ouderwetse, kunstig uitgevoerd. Aanvankelijk dacht ik ook dat het een kunstwerk betrof.

‘Het bloed werd gruis. De tranen werden glas./ Het leed werd leed van bordkarton.’

Je zult het te zijner tijd wel zien.

Laat mij eens even denken: ben ik nog meer cultureel actief geweest de afgelopen tijd? Ik herlas enige korte verhalen van Borges en Bowles, de brieven van James Joyce (jaja). Niet onvermeld mag in dit verband blijven dat ik met mijn kind Kung Fu Panda heb gezien en ik heb een wijze les geleerd, namelijk dat het goed is om je vol te proppen (‘Ik eet omdat ik verdrietig ben’), zolang je maar in jezelf gelooft, want dan kom je er wel. En uiteraard moest er na afloop van de film noodles gegeten worden. Het is grappig te zien dat de kung fu-films die we in Marokko in één-dirham-bioscopen zagen (in Franse nasynchronisatie, met twee stemmen: de bas voor de slechterik en de tenor voor de held; de sporadische vrouw moet door de tenor zijn ingesproken, maar dan met toegeknepen keel of testikels) om de siëstatijd door te brengen, niet alleen deze tekenfilm, maar ook de Matrix-trilogie en het Kill Bill-tweeluik van Tarantino hebben beïnvloed.

Met de reünie van Doe Maar en deze films komt zowel mijn exotische kindertijd als mijn puberteit weer terug. Ik had al genoeg aan mijn geheugen.

Vermoeid en voldaan door al deze culturele uitspattingen, sluit ik deze brief af. En ik hoop van jou te horen hoe jouw culturele leven eruit ziet. Nog een goed boek gelezen? Een interessante film gezien?

Laat het mij weten.

Liefs, Hafid