Elke noot, elk geluid maken ze zelf

Op Lowlands zal Franz Ferdinand nieuw werk spelen, dat neigt naar discopunk.

Maar de hits ontbreken niet, zegt zanger Alex Kapranos.

In de kleedkamer achter het podium liggen twee bandleden te slapen. Bassist Bob Hardy snurkt op de bank; drummer Paul Thomson ligt met het hoofd op een handdoek midden op de vloer. „We zijn helemaal kapot”, verontschuldigt gitarist/toetsenist Nick McCarthy zich.

Gisteren nog speelde Franz Ferdinand op het Britse festival Glastonbury, als onaangekondigde hoofdact op een nieuw podium. De organisatie zocht met spoed een invaller voor Babyshambles, die het weer eens lieten afweten. Dat trof, want de Schotse rockgroep met de naam van de Oostenrijkse aartshertog was juist aan een kleine clubtour bezig om het materiaal van hun nog te verschijnen derde album te testen. Daarom konden ze op Glastonbury hun nieuwe werk presenteren. Dat neigt naar discopunk met songs als het pulserende, door een Moog-synthesizer voortgedreven Ulysses.

In Cardiff, de hoofdstad van Wales, zet het viertal vanavond hun clubtour voort in The Point, een Melkweg-achtige rockclub met een capaciteit van vijfhonderd man. Van alle bandleden wandelt alleen zanger/gitarist Alex Kapranos ogenschijnlijk fris en monter rond. Hij is op zoek naar een stopcontact voor zijn laptop.

Praten wil hij wel, vooral over de vraag wat er nieuw zal zijn aan Franz Ferdinand op Lowlands. „We hopen een handvol mensen aan te treffen die nieuwsgierig zijn naar wat wij de afgelopen twee jaar hebben uitgevoerd. Die mensen gaan we verrassen met een paar nieuwe nummers. En de hits, natuurlijk. Op zo’n groot festival mogen die niet ontbreken.”

‘Dada-geïnspireerde artpop’, zo omschreef het Britse blad New Musical Express de wildere klank van Franz Ferdinand anno nu. De punkfunk van het debuutalbum Franz Ferdinand (2004) en de opvolger You Could Have It So Much Better (2005) kreeg er een dance-impuls bij, nu de Schotse rockers de studio in zijn geweest met Hot Chip-producer Dan Carey.

Het nieuwe album is praktisch klaar, maar verschijnt waarschijnlijk niet eerder dan in januari 2009. „We hebben rekening te houden met de plannen en schema’s van onze platenmaatschappij”, zegt Kapranos daarover. „Zij geven ons een grote artistieke vrijheid en wij vertrouwen hen als het om het zakelijke gedeelte gaat. Behalve toen bleek dat ze de cd in november wilden uitbrengen, voor Kerstmis. Wij vinden 2009 een mooier getal, hebben we toen gezegd.”

Tijdens de huidige clubtour kan het publiek alvast proeven - en kan de band op zijn beurt weer proeven van de reacties van het publiek. Op YouTube verschijnen inmiddels filmpjes met de nieuwe songs in de rauwe, onaffe versie zoals ze die momenteel spelen. Kapranos: „Ik moedig dat aan, want door die filmpjes kan iedereen volgen hoe onze sound zich ontwikkelt.”

Even was er sprake van Afrikaanse invloeden op het nieuwe werk van Franz Ferdinand – op het podium verschenen Senegalese percussionisten. „Dat was een hype”, lacht Kapranos. „We hebben samen met Damien Albarn van Blur een project met Afrikaanse muzikanten gedaan. Maar het is onzin om te veronderstellen dat we in onze ‘Graceland-fase’ zijn aangeland. We maken nu een logisch vervolg op onze eerdere muziek. Hooguit is het ritme wat trager geworden.”

Kapranos vindt dat ze steeds voldoende tijd hebben genomen voor hun albums – het laatste album dateert uit 2005. „Ons debuutalbum heben we in de eerste twee jaar van ons bestaan gemaakt. Voor een veeleisende band als de onze is het gevaarlijk om in routine te vervallen. Bovendien, we hebben andere interesses naast de muziek.”

Kunst bijvoorbeeld. Dat blijkt uit het artwork van Franz Ferdinand, dat tot nu toe vooral was geïnspireerd op de strenge stijl van het Russisch constructivisme. De nieuwe poster met gefotokopieerde portretten van de bandleden lijkt een meer Dada-achtige punkstijl in te leiden.

„Ik hou van de grove lijnen die je krijgt als je een foto op de kopieermachine legt”, beaamt Kapranos. „Muziek kun je op dezelfde manier beperken tot de meer elementaire bestanddelen. Wij gebruiken wel een synthesizer, maar het is een analoog apparaat dat echt wordt bespeeld, zonder voorgeprogrammeerde sequencerpartijen die eindeloos doorgaan zonder de toetsen aan te raken. In dat opzicht zijn we een punkband; elke noot, elk geluid maken we voor de ogen van het publiek zelf.”

Die avond vlamt Franz Ferdinand in Cardiff. Ze staan dicht op het publiek dat sommige nieuwe en alleen op YouTube te vinden nummers al voluit meezingt. Ulysses, Kiss me Kathryn, Bite hard en Turn it on blijken naadloos tussen het bekendere materiaal te passen.

„We verheugen ons op Lowlands”, zegt Kapranos als hij later op de avond buiten handtekeningen uitdeelt. „De vorige keer speelden we in een tent vol ballonnen. Dat was een van mijn vrolijkste festivalervaringen ooit.”

Franz Ferdinand, zaterdag 16 augustus, Alpha, van 19.55 tot 21.00 uur