De banale dood in ongewone game

The Graveyard is een zeven minuten durende game over een oudere vrouw en de dood.

Verantwoordelijk is Tale of Tales uit Gent, een kleine en onafhankelijke studio.

The Graveyard is geen typische videogame. Het is uitgevoerd in rustig zwart-wit tegenover de explosie van kleur en snelheid van de concurrentie. Het duurt slechts een minuut of zeven, terwijl de meeste games van zeven uur al worden bestempeld als ‘kort’. En het bestaat voor een groot deel uit een liedje. Eigenlijk is de enige overeenkomt met andere games dat ook The Graveyard draait om de dood.

„We wilden de dood, een concept dat zo alomtegenwoordig is in computergames, onder de loep nemen”, leggen de makers via e-mail uit. „Gamers gaan doorgaans lichtzinnig om met de dood van hun personages. Meestal is die dood het gevolg van geweld, wat in het echte leven nog steeds uitzonderlijk is. Wij wilden een game maken die over de gewone, banale alledaagse dood gaat: het sterven door ouderdom.”

The Graveyard is een ongewoon spel van een ongewone spelstudio, het Gentse Tale of Tales. Oprichters Michaël Samyn en Auriea Harvey hebben elkaar ontmoet via de kunstscène op internet. Beiden hadden interesse in de mogelijkheden van nieuwe media. Ze trouwden en gingen experimenteren met games. „Ons doel is om op een artistieke manier games te maken. We willen ideeën, verhalen en thema’s overbrengen die wij de moeite waard vinden.”

Tale of Tales hoort bij een tegenstroming in de gamewereld. Waar grote spelbedrijven proberen te scoren met dure Hollywood-achtige producties, zijn er ook creatieve jongens die als ‘indies’ het op een andere manier aanpakken. De studio bestond tot nu toe bij de gratie van subsidies.

Maar in 2009 gaan Samyn en Harvey kijken of hun eigenzinnige werkwijze ook geld kan opleveren. The Graveyard is voor hen een tussendoortje, gemaakt in de luwte van een veel groter project: The Path, gebaseerd op het oorspronkelijke sprookje Roodkapje. „In een oudere versie laat de wolf Roodkapje stukjes vlees van haar grootmoeder opeten. We proberen het verhaal opnieuw te vertellen op een manier die hedendaagse mensen misschien beter zullen waarderen. De game past in de orale verteltraditie waarin sprookjes gedijen.”

Voor The Graveyard werden ze geïnspireerd door het kerkhof in Izegem, de plaats waar Samyn opgroeide. „Ik vond het vroeger een bijzonder aangename plek.” De game begint met een bejaarde vrouw, leunend op een stok, bij de ingang van een begraafplaats. „In ons werk maakt het verhaal deel uit van de omgeving”, zeggen de makers.

Als je op een van de pijltjestoetsen drukt, begint de vrouw moeizaam te lopen. „Er zit heel veel verhaal in de beweging van een mens. De bouw van het personage beïnvloedt de animatie ervan: mensen met korte beentjes nemen kleinere stapjes. Dunne mensen bewegen sneller, oude trager. Trieste mensen kijken naar beneden.” De bewegingen, die je zelf orkestreert, zetten je aan het denken. Op een manier die een film of een geschreven verhaal niet kunnen bewerkstelligen.

Aan het einde van de wandeling wacht een bankje. Je laat de oude vrouw zitten om uit te rusten. Direct begint een liedje, over de mensen die de vrouw heeft gekend en die inmiddels zijn overleden. Het nummer heet Komen te gaan en is geschreven door Gerry De Mol, met wie Tale of Tales in contact kwam voor een eerder project. De Vlaamse musicus zingt het lied ook. „Gerry’s muziek is zowel opgewekt als neerslachtig. En die combinatie wilden we voor het liedje in The Graveyard.” De game oogt daardoor als een interactieve videoclip. „Maar de muziek is een illustratie van het spel en niet omgekeerd.”

De probeerversie van The Graveyard is gratis te downloaden op www.tale-of-tales.com/ TheGraveyard