Zo klinkt kortsluiting

Crystal Castles biedt de meest extreme live-act die de electropop heeft opgeleverd.

Volgende maand zijn ze te zien op Lowlands.

Alice Glass praat niet, was er al gewaarschuwd. De zangeres van het Canadese electroduo Crystal Castles is veel te verlegen. Inderdaad, Alice reageert backstage bij haar Paradisoconcert niet eens op een voorzichtige begroeting. Ze loopt herhaaldelijk langs, in zichzelf gekeerd, haar gezicht verscholen onder een capuchon. Het contrast is enorm, als de twintigjarige zangeres die nacht het podium betreedt. Daar verandert ze in een nietsontziende brulboei. Ze buigt zich over het publiek op de voorste rijen en stort zich op het podium, niet bang voor blauwe plekken. De snerpende synthesizerklanken en het aanhoudende flitslicht doen de rest. Hier staat de meest extreme, revolutionaire live-act die de electropop heeft opgeleverd.

Bandmaatje, toetsenman en producer Ethan Khan ontdekte Alice toen ze zangeres was van de punkband Fetus Fatale. Daar schreeuwde ze ook al de hele zaal bij elkaar. Ethan werd geboren in Jakarta en werkte in Toronto onder verschillende namen, waaronder Kill Cheerleader. Hun eerste samenwerking bestond uit een stemoefening die per ongeluk door Ethan werd opgenomen en die als Alice practice op hun debuutalbum Crystal Castles terechtkwam. „Ik werkte thuis aan instrumentale tracks en wist dat ik er zang bij wilde hebben toen ik Alice hoorde. Zij heeft een extreme, roekeloze manier om dingen te zeggen.”

Ze zijn vrienden met Klaxons (UK) en Teenagers (Frankrijk), bands die evenmin bang zijn voor de confrontatie. Crystal Castles deelt de naam met een videospelletje van Atari uit 1983. Ethan en Alice ontleenden hun bandnaam echter aan de tekenfilm She-Ra: Princess Of Power over een futuristische superheldin. „We zagen een televisiecommercial voor het kasteel van speelgoedfabrikant Mattel naar aanleiding van die serie. ‘Crystal Castles: the source of all power’ was de pay-off. Dat stond ons wel aan: de basis van al onze creatieve krachten. Het toeval wil dat de geluiden die ik in onze nummers heb verwerkt, veel gemeen hebben met de computerbliepjes van oude Atari-computers. Zo valt het allemaal op zijn plaats, zonder dat we ooit een aflevering van She-Ra hebben gezien.”

Van de klanken die vanzelf uit synthesizers komen als je op een paar knopjes drukt, raakt Ethan niet opgewonden. „Ik wil zelf geluiden creëren. Dat doe ik door het kortsluiten van elektronische systemen. Ik maak een willekeurig apparaat open en zoek de chip die het geluid produceert. Dan sluit ik een paar draadjes aan en experimenteer net zolang tot ik nieuwe geluiden vind. Zo kwam ik aan uren met oorspronkelijk geluidsmateriaal. In 2004 begon ik met muziek die voor honderd procent uit samples bestond. Binnen de kortste keren had ik een publiek dat er cd’s van wilde kopen. Maar dat kon niet, omdat ik geen juridische toestemming kreeg om al die samples te gebruiken. Toen ben ik het zelf maar gaan doen.”

Ethan verzon songtitels; Alice bedacht er de teksten bij. Die zijn niet per definitie coherent of verstaanbaar. Klassieke muziek is een van Ethans inspiratiebronnen. „Het nummer is gebaseerd op een sample van Luciano Berio, die in de jaren vijftig van de vorige eeuw een van de eerste elektronische stukken componeerde. Hij manipuleerde een tape van zijn vrouw die voorleest uit Ulysses van James Joyce. Wat je hoort is een onherkenbaar vreemd geluid, maar de geest van Joyce waart erin rond. Ik ben niet geïnteresseerd in gewone popmuziek. Wij zoeken de grenzen.”

Crystal Castles is te zien op Lowlands: www.lowlands.nl