In rijk Haren is ook een Aldi

De auteurs en wildkampeerders fietsen voor een kleine serie door de provincie Groningen op zoek naar verhalen. Op hun eerste tocht van Aduard naar Haren (22 km) treffen zij een Shoprider Deluxe.

Vier liter water per persoon, brood en beleg, gasbranders, pannenset, bestek, tent, slaapzak en -matje, reservekleding, regenkleding, reparatiedoos, verrekijker en fotoapparatuur. Zeker 35 kg per fiets. Voor ons geen vederlichte carbon toerfietsen, maar oerdegelijke rijwielen. We willen zelfvoorzienend en onafhankelijk zijn.

Sinds de studententijd ondernemen wij deze fietstochten, die worden gekenmerkt door het opgaan in de omgeving, ergens blijven hangen, een glimp van het leven vastleggen en wildkamperen. Campings bezoeken wij alleen als we nodig moeten douchen, clandestien uiteraard.

De laatste gezamenlijke tocht dateert van zeven jaar geleden, toen we nog ongebonden twintigers waren. Ook bij ons heeft de volwassenheid toegeslagen: er kwam een vriendin, huis, auto, geld, gemak. Lichaam en geest minder flexibel en de fietsspieren verwaarloosd.

Al bij de eerste meters voelt het als vanouds: we fietsen de vrijheid tegemoet. Over het schelpenpad langs het Van Starkenborghkanaal, half bewolkt en de wind in de rug. In de stad Groningen kopen we een fietskaart, al staat de route niet vast. We willen ons vooral laten verrassen.

Maar niet door een hongerklop, dus strijken we rond het middaguur neer op een bankje in het centrum van Haren, met de Hervormde Kerk (uit 1220) in onze rug, uitzicht op een rioolwagen van de firma SITA en filialen van Blokker en Kruidvat. Ook hier, in de derde rijkste gemeente van Nederland, het Wassenaar van het Noorden. Aanvankelijk oogsten wij bewondering van een 81-jarige Harenaar die onze pakezels bestudeert. „Dat spreekt me erg aan.”

Maar zodra Poppe Meuken (79) zijn glimmende bolide voor het bankje parkeert krijgt hij alle aandacht. Een heuse Shoprider Deluxe, met draaibare captainseat, een motorvermogen van 890 watt, topsnelheid van 15 km per uur, actieradius van 45 km en voor- en achtervering. „Kostte me 4900 euro”, zegt Meuken, tevreden lurkend aan een sjekkie.

Een oud echtpaar dat achter één rollator schrijdt houdt even stil bij de Shoprider. De vrouw buigt voorover om het scootmobiel beter te kunnen zien. Met begerige ogen. „Daar zou ik ook wel in willen rijden, maar dan zou ik iedereen van zijn sokken rijden. Ik ben bijna blind.” Ze hompelen verder.

„Ah, daar is mijn vriendin”, zegt Meuken, wijzend naar een vrouw die kwiek komt aangefietst. Iemand met zo’n mobiel scoort in Haren natuurlijk vriendinnen bij de vleet. Maar het ligt genuanceerder: Meuken woont al 32 jaar samen met Sika Klemens-Hilvering (ook 79).

En ze vinden het verrukkelijk in Haren. Meuken: „Lekker rustig en mooi gelijkvloers met vrij uitzicht.”

„Ja, het is hier heerlijk”, zegt zijn vaste vriendin. „We hebben hier geen zwervers en ook geen asociale mensen. Er wonen hier ook weinig Turken en Marokkanen. Ik was laatst bij familie in Den Haag en wilde toch eens de Schilderswijk zien”, vertelt mevrouw Klemens-Hilvering. „Die arme kinderen daar hebben geen ruimte en groen om te spelen. In Haren is veel groen en natuur.”

Ze giechelt: „Er is hier ook veel geld ja. We hebben hier alleen cabriolets, scootmobiels en rollators. Het is ook altijd mijn droom geweest om een cabriolet te hebben.” Ze wijst naar de onlangs geopende modewinkel Pauw aan de overzijde van de straat. „Maar ik ben benieuwd hoe lang zij het volhouden. Ik paste daar laatst een jas, die kostte 1800 euro.”

Meuken klimt op zijn captainseat en start de geruisloze motor. Zijn vriendin volgt en draait zich nog een keer om: „Geniet van je leven, je leeft maar even.”

We nemen de raad ter harte en gaan verder op zoek naar een slaapplaats. We kennen de lokale politieverordening aangaande landloperij niet, maar we hebben onze vermoedens.

Als we eten inslaan bij de Aldi, de favoriete supermarkt van zwervers, komen we mevrouw Klemens-Hilvering weer tegen. Ze groet ons zelfs.