‘Ik dacht dat ik voor altijd zou blijven vallen’

Nadat hij op een Alpencol geschiedenis had geschreven, ging het mis met de Zuid-Afrikaan John-Lee Augustyn. „Ik wilde een gat slaan omdat ik niet zo goed ben in de afdaling.”

Maarten Scholten

Helemaal onder het stof, een enkele druppel bloed op de benen en met een hevig trillende rechterknie stond John-Lee Augustyn vijftig meter na de finish van de zestiende etappe van de Tour de France naast zijn fiets. Verdwaasd en onwennig antwoordde de 21-jarige debutant uit Zuid-Afrika op vragen van journalisten, die zich verdrongen rondom de als 35ste gefinishte renner, op 5.27 minuut van de Franse ritwinnaar Cyril Dessel.

„Mag ik alstublieft eerst even douchen”, vroeg hij na drie minuten beleefd. Maar pas een uur na zijn dramatische val in de afdaling van de Cime de la Bonette-Restefond bereikte rugnummer 52 eindelijk de veilige haven, de bus van zijn toch al zo zwaar gehavende ploeg Barloworld.

Als eerste Zuid-Afrikaan in de geschiedenis van de Tour kwam Augustyn gisteren als eerste boven op een col van de buitencategorie, de 2.802 meter hoge Bonette, ‘het dak’ van de Ronde. In de geschiedenisboeken met de Spaanse wonderklimmer Féderico Bahamontes (de Adelaar van Toledo), die in 1962 en ’64 als eerste de top bereikte, en Robert (tegenwoordig Roberta) Millar, die dat in 1993 deed. Maar in de afdaling vloog de tengere renner uit een bocht naar rechts en sloeg over een randje steentjes in een rotsachtig ravijn.

„It was scaring”, zei de renner uit Port Elizabeth een uur na de etappe. „Ik dacht dat ik voor altijd zou blijven vallen. Ik probeerde me schrap te zetten en te stoppen. Stop, stop, stop! Mijn fiets viel verder de diepte in, ik kwam tot stilstand. Een toeschouwer heeft me vervolgens omhoog getrokken. Ik mankeerde gelukkig niets, hooguit een paar schaafwonden. Alleen mijn fiets was ik kwijt.”

De oorzaak van zijn val? „Op een steil gedeelte onder de top viel ik aan”, vertelde Augustyn. „Ik wilde een gat slaan omdat ik niet zo goed ben in de afdaling. Helaas kwamen de anderen al snel terug. Ik koos het wiel van Popovitsj, maar schatte een bocht verkeerd in.”

Bij de geplaagde Barloworld-ploeg konden ze er niet te zeer mee zitten. „Impressionante”, jubelde manager Valerio Tebaldi. „Ik ben trots op deze jongen.” Als bewijs kneep de Italiaanse oud-renner Augustyn bij een omhelzing bijna fijn. „Al deze aandacht is goed voor John-Lee, voor het wielrennen in Zuid-Afrika en zeker ook voor Barloworld”, wist teamdokter Maximiliano Mantovani.

Vorig jaar was het Britse ‘procontinentale’ team nog succesvol in de Tour, met ritwinst en bolletjestrui van de Colombiaan Mauricio Soler en de eerste Zuid-Afrikaanse ritzege van Robert Hunter. Dit jaar ging alles mis. Soler viel al snel uit na een val, de Spaanse klimmer Moises Dueñas werd betrapt op het gebruik van het bloeddopingmiddel epo en de sponsor kondigde aan de naam van het shirt te halen. De ploeg is nog met vier renners in koers, van de negen waarmee ze bijna drie weken geleden in Brest van start gingen. „In de toekomst kunnen we de ploeg om Augustyn bouwen”, hoopt Tebaldi. En zijn pr-man voegde er snel aan toe dat in de Zuid-Afrikaanse jeugdacademie van de ploeg nog meer talent rijdt.

Augustyn, een tweedejaars prof die tijdens het seizoen in het Italiaanse Brescia woont, hoopt de aandacht te trekken in eigen land. „Veel mensen bekijken de live-uitzendingen op televisie. Door goede prestaties zal er meer interesse komen.” Langs de Tourroute zijn steeds meer Zuid-Afrikaanse vlaggen te zien. Vorig jaar kwam een grote groep toerfietsers uit Kaapstad naar Frankrijk. „Augustyn kan een voorbeeldfunctie vervullen”, zegt Tebaldi. „Voor sponsor Barloworld is de Zuid-Afrikaanse markt heel belangrijk.”

Zo werd de spectaculaire val van Augustyn, wiens vriendin Arien Torsius ook wedstrijden fietst, door zijn ploeg volop uitgebuit om na alle negatieve publiciteit nu eens goed in het nieuws te komen. De renner zelf had gemengde gevoelens. „Ik was heel blij toen ik als eerste over de top ging. Maar zonder die val had ik misschien kunnen winnen.” Terwijl hij die laatste woorden sprak, reed de teambus weg. Het fris gedouchte paradepaardje van Barloworld mocht voor één keertje mee in de auto van manager Tebaldi. Een paar uur later zag hij de beelden van zijn val op tv. „Het lijkt baaie erger dan dat het was”, zei Augustyn vandaag voor de start op de Belgische tv.

Bekijk de val van John-Lee Augustyn via nrc.nl/sport