Frans moest hij blijven doen

Alex Storms (57) noemde zijn zoon al wijnkopertje toen die nog maar pas geboren was. Nu maar hopen dat hij met de goede vrouw trouwt.

Nee, de Traction Avant midden in de winkel is niet van zijn vader geweest. Maar die had wel precies zo’n auto en Alex Storms herinnert er zijn klanten graag aan dat de familie al sinds 1895 in de wijnhandel zit. Toen hadden ze nog hotel ‘Het Paradijs’ in Roermond, dat door de Tweede Wereldoorlog dicht moest. Later reed zijn vader ’s avonds bij de dokters en notarissen langs om zich voor te stellen, aangenaam, Alex Storms, wijnkoper, kan ik u misschien ergens mee van dienst zijn? Kun je je nu niet meer voorstellen.

Grote bewondering had hij voor zijn vader, maar zelf dacht hij toen al dat het zo niet vol te houden was. Dus wat deed hij? Rondrijden door de mooiste buurten en straten, adressen noteren, mailings versturen.

En zelf wijn importeren, rechtstreeks van de boer, nadat hij had gezien hoeveel de tussenhandel verdiende. Die winst stak hij liever in zijn eigen zak.

Zijn vader vond het onfatsoenlijk. Logisch, die had een band met die tussenhandelaars. Maar wat had hij daarmee te maken? Hij was jong, hij wilde vooruit. En hij is benieuwd wat zíjn zoon zal gaan doen om vooruit te komen en wat híj, nu hij de vader is, onfatsoenlijk of onverstandig zal vinden. Wat hij hoopt, is dat hij net zo wijs zal reageren als zijn vader. Want al was er een conflict, er werd nooit over gepraat.

Waar hij nu zit, in het kantoor, was vroeger de keuken van zijn ouderlijk huis. Waar de port ligt, dat was de huiskamer. En de loods achter de winkel, dat was vroeger weiland.

Die loods en de kelder eronder heeft hij gebouwd. Hij wil maar zeggen dat de zaak onder leiding van zijn vader groot werd, maar onder zijn leiding nog veel groter. Van drie ton omzet, in guldens, naar drie miljoen euro.

Op het geboortekaartje van zijn zoon stond: geboren, een wijnkopertje. Grapje natuurlijk, want je weet nooit hoe dat loopt. Maar hij gaf daar toen al wel mee aan hoe fijn hij het vond dat er in principe een opvolger was. Al heeft hij daar, toen zijn zoon in de puberteit was, wel vaak aan getwijfeld. Pff, wat was die jongen stronteigenwijs.

Hij kon goed leren, hij ging naar de havo, maar hij verdomde het gewoon. Wacht, hij zal zijn vrouw er even bij roepen, die kan beter vertellen hoe ze dat toen hebben aangepakt. Zijn vrouw is streng, hè. Een aannemersdochter. Verpleegkundige ook. Heeft zichzelf helemaal omgeschoold tot vinoloog én zakenvrouw. Zonder haar was hij... nee, dat is een ander verhaal. Mia? Heb je even?

Mia: „Hij had de verkeerde vrienden, hè. In onze ogen dan.”

Alex: „Op een gegeven moment dachten we dat hij niet meer te redden was.”

Mia: „In 4-havo moest hij blijven zitten, hij mocht alleen over als hij Frans zou laten vallen.”

Alex: „En toen zei jij...”

Mia: „Geen sprake van. Frans is een belangrijke taal in ons vak. Dus ik zei: jij blijft dat gewoon doen.”

Alex: „Toen hebben we een privélerares genomen.”

Mia: „Dat ging goed tot april en toen wilden ze hem op school niet meer hebben. Ze vonden hem een vervelend ventje. Hij is naar het mbo gegaan. Na een paar jaar was hij uitgeraasd. Nu zit hij op de business school in Eindhoven, een hbo-opleiding. Hij is een half jaar op stage naar Chili geweest.”

Alex: „Daarnaast runt hij ons filiaal in Nederweert dat eerst van mijn broer was.”

Mia: „Dat doet hij goed. Ik hoor van klanten dat hij spontaan is, vrolijk. Hij geeft veel informatie en als hij iets niet weet, dan belt hij ons.”

Alex: „Hij doet alles zoals wij het doen, zonder dat we iets tegen hem zeggen. Dus als hij zo doorgaat, zal hij over een jaar of tien de zaak kunnen overnemen. Dan is natuurlijk de vraag hoe hij het gaat doen. Zal hij zich blijven onderscheiden met kwaliteit? Gaat hij meer filialen openen, personeel aannemen? Wordt hij vooral handelaar op internet?”

Mia: „De tijd zal het leren.”

Alex Storms loopt naar de loods en klimt langs een smalle ijzeren ladder naar de kelder. Hij wijst naar de dozen vol flessen wijn uit Frankrijk, Spanje, Chili, Duitsland, maar ook uit Hongarije en Kroatië en andere landen die zich nu aan het ontwikkelen zijn. Hier geen wijn van boeren die onder invloed van de grote supermarkten alleen nog maar produceren wat snel te drinken is en iedereen lekker vindt. Hij is geen McDonald’s.

Maar hij is ook geen man van alleen maar dure namen. Kijk, deze Del Nonno uit Apulië, ooit van gehoord? Smaakt als een Amarone uit Venetië, misschien zelfs beter. Maar kost nog niet de helft. Dat is zijn kracht, hè. Zijn contacten met de kleine boeren, met wie hij persoonlijk zaken doet. En zijn adressenbestand natuurlijk – 16.000 zijn het er nu.

Hij loopt naar zijn goudgrijze Jaguar en rijdt naar Nederweert, naar het filiaal van zijn zoon, die daar ook woont – tot voor kort met zijn Poolse vriendin. Maar dat is nu uit. Alex Storms kan niet zeggen dat hij er rouwig om is. Ze had, hoe zal hij het zeggen, geen hart voor de zaak.