The Open krijgt toch een échte winnaar

Eenvoudige Ierse golfer Harrington wint net als vorig jaar het Britse Open.

De brede lach van Norman betoverde het publiek.

Even leek het erop dat Greg Norman, de inmiddels 53-jarige golfvedette van weleer, The British Open voor de derde keer zou gaan winnen. De kenners, dus ook de duizenden golfliefhebbers op de Royal Birkdale Golfcourse verheugden zich al op een triomfantelijke rentree van Great White Shark. Maar op de slotdag moest de Australiër in een directe confrontatie de leiding uit handen geven en de overwinning laten aan Padraig Harrington, de 36-jarige Ier voor wie ieders hart altijd klopt.

Wie verdiende de meeste sympathie tijdens de dagen van regen en storm aan de Ierse zee? De man met de glamoureuze lach, zelfbewuste tred en elegante swing, die in de jaren tachtig en negentig de wereldranglijst aanvoerde en sinds een maand een echtpaar vormt met oud-tenniskampioene Chris Evert. Of de eenvoudige man uit Ballyroan, die zo Iers is als een Ier maar zijn kan. Een speler met een waggelende, maar kordate gang die zeker als het moet de bal slaat waar hij wil. De Ier die vorig jaar The Open ook al won. Ook op basis van zijn veerkracht. Toen versloeg hij in een play-off Sergio Garcia.

Bij afwezigheid van de net geopereerde Tiger Woods had The Open zich geen mooiere winnaar kunnen wensen dan Norman. Een man die na zijn golfcarrière succesvol werd als makelaar, wijnproducent en golfbaanarchitect. Norman is een begrip in de golfwereld. Maar golfde hij nog, zo was de vraag. Ja, want hij ging zich voorbereiden op de senior-tour, zo vertelde zijn vrouw Chris Evert. Maar na het voortdurend slechte weer in Schotland twijfelde hij eraan of hij wel zin had zich voor The Open te melden, waarvoor hij op grond van zijn twee overwinningen altijd mag meedoen. Hij verscheen aan de start.

Zo gestrest de favorieten (Mickelson, Choi, Garcia, Westwood, Casey, Els, Furyk en Stenson) donderdag aan het toernooi begonnen, zo ontspannen begon Norman. De weersomstandigheden waren miserabel, de wind joeg over de linkbaan (baan aan de kust), de regen viel met bakken neer. Alleen de gelukkigsten bleven overeind, én de mannen die niets te verliezen hadden. Zoals Norman. Zo werkt golf, wie gespannen is mist rust, accuratesse en energie om elke dag vier uur achttien holes geconcentreerd te zijn.

Zo hield Greg Norman het breed lachend vol. Ze vielen bijna allemaal om. Alleen Harrington, de speler die een dag voor het toernooi nog last had van een polsblessure en twijfelde of hij mee zou doen. Op de dag van de waarheid telt meer dan rust, talent en ervaring. Dan telt spanning. Dan meldt zich Harrington. Al na vier holes sloeg Norman drie bogeys, en haalde de Ier zijn achterstand van twee slagen in. Even werd het spannend, omdat ineens de Engelsman Ian Poulter perfect ging spelen.

Op de zeventiende hole dreigde Harrington even zijn overwinning aan de al gefinishte Poulter te moeten afgeven. Maar toen was er die tweede slag met een houten vijf. Hij richtte op de hoofdtribune, maar hij wist dat de wind de bal naar de hole zou sturen. De bal landde goed. Harrington maakte een eagle. Wat kon hem met vier slagen voorsprong op Poulter en de verloren Norman nog gebeuren? Vijftigduizend toeschouwers begroetten Harrington op de laatste hole. Uiteindelijk had The Open een échte winnaar gekregen.