The British Open duurt voor Greg Norman een dag te lang

De meeste aandacht ging op The British Open uit naar de oude ster Greg Norman. Maar de gedrevenheid en beheersing van de Ier Padraig Harrington was hem te veel.

Even leek het erop dat Greg Norman, de inmiddels 53-jarige golfvedette van weleer, The British Open voor de derde keer zou gaan winnen. De kenners, dus ook de duizenden golfliefhebbers op de Royal Birkdale Golfcourse ten noorden van Liverpool, verheugden zich al op een triomfantelijke rentree van de Great White Shark. Maar op de slotdag moest de Australiër in een directe confrontatie de leiding uit handen geven en de overwinning laten aan Padraig Harrington, de 36-jarige Ier, die vorig jaar ook al won.

Wie verdiende de meeste sympathie tijdens de lange dagen van regen en storm aan de Ierse zee? De man met de glamoureuze lach, zelfbewuste tred en elegante swing, die in de jaren tachtig en negentig de wereldranglijst aanvoerde en sinds een maand een echtpaar vormt met 18-voudige grandslam-tenniskampioene Chris Evert. Of de eenvoudige man uit Ballyroan, zoon van een politieagent die zo Iers is als een Ier maar zijn kan. Een speler met een waggelende maar kordate gang, die zeker als het moet de bal slaat waar hij wil. Vorig jaar won hij ook al. Toen versloeg hij op Carnoustie in een play-off Sergio Garcia.

Bij afwezigheid van de net geopereerde Tiger Woods had The Open zich eigenlijk geen mooiere winnaar kunnen wensen dan Norman. Een man die na zijn golfcarrière succesvol werd als zakenman in vastgoed, wijn, golfbanen en golfkleding. Norman is een begrip in de golfwereld. Maar golfde deze vermogende man nog serieus op topniveau? Zo was de vraag. Nou ja, hij ging zich voorbereiden op de senior-tour, die deze week op de banen van Royaal Troon begint, zo vertelde zijn vrouw vorige week. Maar na het slechte weer in Schotland twijfelde hij eraan of hij wel zin had zich voor The Open te melden, waarvoor hij op grond van zijn twee overwinningen in 1987 en 1993 altijd mag meedoen. Toch verscheen hij aan de start, maar meer om zich te vermaken.

Zo gestrest de favorieten (Mickelson, Choi, Garcia, Westwood, Casey, Els, Furyk en Stenson) donderdag begonnen, zo ontspannen meldde Norman zich op de eerste afslag. De weersomstandigheden waren miserabel, de wind joeg over de linksbaan (baan aan de kust), de regen viel gestaag neer. Alleen de gelukkigsten hielden stand, én de mannen die niets te verliezen hadden. Zoals Norman. Zo werkt golf: wie te gespannen is mist rust, accuratesse en energie om elke dag vier uur achttien holes geconcentreerd te zijn. Wie ontspannen is, kan meer.

Zo hield Norman het breed lachend drie dagen vol. De anderen vielen om, klagend over het weer. Alleen Harrington niet, de speler die een dag voor het toernooi nog last had van een polsblessure en twijfelde of hij zou meedoen. Hij sloeg een paar uurtjes op de driving range over, liet zich behandelen en luisterde naar zijn swingcoach, de 76-jarige Schot Bob Torrance. Denk aan de wind, blijf rustig en kijk goed. Aldus Torrance.

Op de dag van de waarheid telt meer dan rust, talent en ervaring. Dan telt omgaan met spanning. En dan meldt zich Harrington. In het verleden ging de Ier nog wel eens trillen voor de beslissende slagen. Maar via mental-trainingen leerde Padraig zich te ontspannen.

Vorig jaar baarde Harrington opzien door voor de play-off doodleuk met zijn zoontje Paddie op de puttinggreen te spelen. Afleiding, mede door de aanwezigheid van zijn vrouw en twee kinderen, en zijn ooms, tantes en neefjes, bracht hem de nodige rust.

Gisteren, bij de intocht van de twee finalisten toegejuicht door duizenden Britten, liep Harrington te glunderen, met de borst vooruit. Norman zag er weer goed uit. Maar hij moet beseft hebben dat hij in zijn goede tijd op de laatste dag zijn winnende positie vaak moest prijsgeven. En ja hoor: Na vier holes sloeg Norman drie bogeys, en haalde de Ier zijn achterstand van twee slagen in.

Even werd het spannend, omdat ineens de Engelsman Ian Poulter perfect ging spelen. Op de zeventiende hole dreigde Harrington even zijn overwinning aan de al gefinishte Poulter te moeten afgeven. Maar toen was er die tweede slag met een houten vijf. Van grote afstand richtte hij op de hoofdtribune. Hij wist dat de wind de bal naar de hole zou sturen. De bal landde perfect. Het werd een eagle, twee onder par. Wat kon hem met vier slagen voorsprong op Poulter (+ 3 tegen +7) en de verslagen Norman nog gebeuren? Vijftigduizend toeschouwers begroetten Harrington op de laatste hole. Uiteindelijk kreeg The Open toch een échte winnaar. Norman werd gedeeld derde met de Zweed Henrik Stenson en droeg zijn nederlaag als een gentleman.