Een interview met Barroso

barroso.jpgHet interview met José Manuel Barroso dat afgelopen zaterdag in de krant stond is een van de lastigste dingen die ik in de journalistiek heb gedaan. De tijd die je krijgt met dit soort mensen is kort. En ze zijn niet gewend zich te laten onderbreken. Barroso zie ik regelmatig van enige afstand in Brussel - hij formuleert goed, maar lang. Hij vertelt vaak ongeveer hetzelfde en nooit iets persoonlijks. Ik zou hem interviewen in Japan, tijdens de G8. In die reis had ik veel zin, maar ik zag er tegelijkertijd ook tegen op. Mijn hoop was dat het tijdens zo’n reis makkelijker zou zijn een origineel verhaal te maken dan in Brussel.

Het had weinig gescheeld of er was helemaal geen interview gekomen. Dat had veel te maken met de absurde veiligheidseisen van de Japanse organisatie, waarover ik voor de krant dit stukje schreef. Eén dag duurde het ruim twee uur om een reis van 30 kilometer door beveiligd gebied af te leggen, waardoor Barroso al weer aan zijn diner met Bush e.d. zat. Een andere dag was er voor me geregeld dat ik nog een keer naar het hotel met de wereldleiders zou gaan, en dan een lange reis met de Commissie-voorzitter terug zou maken naar het vliegveld - lang genoeg om rustig te praten. Commissie-medewerkers hadden uren voor me zitten bellen om het te regelen. Alles leek rond. Maar helaas, het mocht ten slotte niet van de Japanners. Die wilden geen interviews met leiders in de uren voordat de Japanse premier Fukuda een persconferentie zou geven. Ook niet als dat interview over Europa zou gaan.

Uiteindelijk zat ik in hetzelfde gecharterde vliegtuigje van de Europese Commissie als Barroso, dat van Saporro naar Tokio vloog. Hij voorin, ik achterin. Na een uurtje kreeg ik de kans om een vraag te stellen. Helaas kwam een stewardess toen melden dat we over enkele minuten zouden landen. En na de landing zou Baroso meteen vertrekken naar een andere vlucht en onbereikbaar zijn, zo was me verteld. Maar ik had geluk. Die ene vraag die ik in het vliegtuig kon stellen ging over de Anjerrevolutie in Portugal. Dat vond hij leuk. Hij stelde voor toch verder te praten op het vliegveld. Vervolgens sloegen zijn medewerkers aan het regelen. Er werd gebeld. Ik kreeg een lintje opgespeld, om langs de Japanners te kunnen komen.

Maar helaas ik stond weer niet op een of andere lijst. Uiteindelijk heeft een Commissie-ambtenaar - die ik veel dank verschuldigd ben - naast het vliegtuig ruzie staan maken met Japanse beveiligsfunctionarissen totdat ik toch in een bus met Barosso mocht, die al een tijd met draaiende motoren stond te wachten.

In het interview zegt Barroso onder meer dat hij in principe geïnteresseerd is in een tweede termijn. Dat werd dit weekeinde als nieuws opgepikt door onder meer Libération, Le Figaro en EU Observer.  De Franse president Sarkozy, wiens land momenteel de EU voorzit, sprak onlangs al zijn steun uit voor een herbenoeming van Barroso.