Wentink is een harpheldin

Concert: Brussels Philharmonic – het Vlaams Radio Orkest o.l.v. Uri Segal, m.m.v. harpistes Gwyneth Wentink, Isabelle Perrin & Isabelle Moretti. Gehoord: 18/7 Concertgebouw Amsterdam.

Voor de honderden harpisten die deze week in Amsterdam rondlopen om de concerten van het Tiende Wereld Harp Festival te bezoeken, is de onbekende Engelse componist Elias Parish Alvars (1808-1849) op zijn minst een goede bekende. Tijdens zijn tragische, korte leven schreef hij talloze romantische werken voor harp, en zo leverde Alvars een grote bijdrage aan de ontwikkeling van het instrument.

Op de harpavond in het Concertgebouw speelden de harpistes Isabelle Perrin en Isabelle Moretti gisteren het Concert voor twee harpen en orkest in d, op. 91 van Alvars, waarbij ze met zwier en sentiment begeleid werden door het Brussels Philharmonic – het Vlaams Radio Orkrest onder de ingetogen leiding van Uri Segal.

Het was wonderlijk dat er uit twee exact even grote harpen met goudbeslag, bespeeld door beide ‘Isabelles’ die elkaar alle ruimte lieten voor een beminnelijke dialoog, zo’n verschil in klank en muzikaliteit tot uitdrukking kwam.

Moretti nam muzikaal het voortouw, vormde een prachtige eenheid met haar instrument en wist golvende emoties uit te drukken die je eerder bij een strijkinstrument zou verwachten. Perrin, vice-president van het World Harp Congress, bleek vooral degelijk en alert, met vinnig vingerwerk en een wat schoolse muzikaliteit.

Harpheldin van de avond was de Nederlandse harpiste Gwyneth Wentink, die in het bekendere Harpconcert (1956) van de Argentijnse componist Ginastera, een grillige mix tussen klassiek en rauwe folklore, in alle opzichten voldeed aan de hoogste artistieke eisen. Haar harpspel was betoverend van klankkleur en eigenzinnig door haar gedecideerde timing en markante fraseringen.

Wentink speelt recht uit haar hart, zonder pose of effectbejag. Het gaat niet meer om de harp maar alleen nog maar om de muziek. Haar jazzy Ginastera overdonderende door de directheid en eenvoud van haar interpretatie. Haar toegift, het nobele Ground voor soloharp van William Croft, was zo huiveringwekkend mooi, dat ze een golf van ontroering door de zaal deed stromen.

De harpistes werden uitgeleid door de geëxalteerde en geparfumeerde klankmetamorfoses van Le poème de l’extase, op. 54 van Skrjabin.

Tiende Wereld Harp Festival, 17-23 juli op diverse locaties in Amsterdam. Worldharpcongress.org