Vrij met haar en ze wordt vloeibaar

Pearl Sweetlife: Zeeduivel voor Amalia. Literaire kasteelroman. De Geus, 382 blz. € 22,50.

Het mondaine leven aan de Italiaanse Rivièra. De wereld van een Formule 1-coureur. Een huwelijk tussen een jonge vrouw en een veel oudere, rijke man met onroerend goed in verschillende Europese steden. Een tienerzwangerschap. Incest. Dat zijn zo de onderwerpen die op hoogst luchtige wijze aan bod komen in Zeeduivel voor Amalia, een ‘literaire kasteelroman’, geschreven door een zekere Pearl Sweetlife. In de flaptekst wordt al meteen verklapt dat het een pseudoniem is. En dat zich achter het pseudoniem een schrijversduo ophoudt: Oscar van den Boogaard en zijn vriend, de acteur Steven van Watermeulen. Eerder schreven zij, onder de schuilnaam Emmanuel Lipp, de roman Chinchilla Song (2006), over een moordenaar die vanuit zijn cel zijn verhaal vertelt.

Voor Amalia, de heldin van dit boek, is het leven helemaal niet begrensd, maar juist nogal groot, ‘bigger than life’, om met Pearl Sweetlife te spreken. Zij maakt van alles mee, in Amsterdam, Berlijn, Rio, Montreal, Portofino en Parijs. Omdat Amalia mag delen in de miljoenen van haar man, kan ze het leven van een prinses leiden. Een prinses ‘van ebbenhout’, want Amalia is verwekt door een Braziliaanse piloot. Een van de klusjes die ze voor haar Maxim opknapt, is het inrichten van een Italiaans kasteeltje.

Wij leren Amalia kennen als een wispelturig meisje. Zij houdt van mannen, winkelen, uitgaan en van rondsuizen in achtbanen, maar ze heeft daarnaast ook creatieve gaven. Als ze ineens inspiratie krijgt, vervaardigt ze een serie kunstwerken die na een druk bezochte vernissage gretig aftrek vinden. Of ze wordt ineens, op haar 33ste, door een toevallig passerende fotograaf uitverkoren als model voor een reportage in de Vogue. Amalia leeft er lustig op los, maar heeft ook zo haar bespiegelingen. Ze zit wel eens te somberen over vroeger: afwezige vader, egocentrische moeder, een moeizame episode uit haar jeugd. ‘Depressies en onverzadigbaar materialisme gingen bij haar hand in hand’.

Een bijzondere combinatie van eigenschappen, dat zeker, maar het valt niet mee om bijna 400 bladzijden lang belangstelling voor Amalia te houden. De eerste hoofdstukken hebben nog wel iets vermakelijks, vooral omdat je je afvraagt waar het heen moet met deze zwarte dame. Is dit slapstick? Een pastiche? Een ironische zedenschets? Of toch een serieus bedoelde ontwikkelingsroman? Maar het gaat helemaal nergens heen. De bladzijden rijgen zich aaneen en de avonturen stapelen zich op, zonder dat Amalia of de mannen in haar omgeving ook maar één seconde interessant worden. Of zou het gaan om de erotiek? Maar ook de sensuele scènes willen niet overtuigen. ‘Als een volleerde liefdeskoningin bewoog ze op zijn ritme mee’, staat er, als Amalia als 13-jarige wordt ontmaagd door haar oom.

Zeeduivel voor Amalia bestaat vooral uit een eindeloze stroom losse mededelingen, in een onbeholpen stijl. Als Amalia ergens boos over is: ‘Haar ergernis was dermate in crescendo opgelopen dat ze naar adem moest happen.’ Of, als ze maar weer eens tegen een man aan schurkt: ‘Ze was als rijp fruit dat zacht en vloeibaar wordt als men het aanraakt.’ En zo is dit als literaire kasteelroman bedoeld jetsetboek vooral veel te dik geworden – en al helemaal niet literair.