Van volksmuziek tot huilende liefdesballades

Pop Devotchka. Gehoord 15/7 Tivoli, Utrecht.

Opeens zijn er opvallend veel Amerikaanse bands die de wereldmuziek omarmen en er hun eigen draai aan geven. Beirut doet het met Balkanmuziek, Vampire Weekend met Afrikaanse gitaren en Yeasayer met Aziatische toonladders. Geen van alle zijn ze zo veelzijdig als Devotchka, een kwartet uit Denver dat Slavische invloeden koppelt aan tangoritmes, Klezmerachtige melancholie en Mexicaanse mariachi.

Het instrumentarium is kleurrijk: het meisje wisselt een enorme tuba af met contrabas en de jongens sjouwen met gitaren, accordeon, viool, xylofoon, piano, drums, uitheemse snaarinstrumenten en een theremin. In de telkens wisselende combinaties levert dat een rijk klankbeeld op, bij elkaar gehouden door de klaaglijke zang van Nick Urata.

Vergeleken met het onlangs voor het eerst live te aanschouwen Beirut is Devotchka minder orkestraal en meer gericht op dansmuziek, hoewel er geen grote vrolijkheid van uit gaat. Het laatste album A Mad & Faithful Telling is een fraaie proeve van alle stijlen die het viertal in huis heeft, van opzwepende volksmuziek tot naar de maan huilende liefdesballades.

Terwijl het publiek langzaam in de sfeer kwam en er steeds wildere danspassen vertoond werden, bleef Devotchka beheerst en weemoedig. Alleen Jeanie Schroder met haar verlichte tuba veroorloofde zich een glimlach en liet het publiek meeklappen. Zanger Urata bleef bloedserieus, zelfs toen zijn trage versie van Frank en Nancy Sinatra’s Something stupid de lach op ieders gezicht bracht. De enige frivoliteit die hij zich veroorloofde was een Mexicaanse intonatie bij zijn mineurversie van Bob Marley’s meezingkoor „Yo yo yo” dat hij geheel nieuwe melodische wendingen in het hoge register meegaf. Opvallend hoe zulke feestelijk muziek zo afgepast gespeeld kon worden, waar het danslustige publiek nog wel open stond voor meer uitbundigheid en een langere toegift. Het ontbreekt Devotchka duidelijk aan ervaring op echte Balkanbruiloften.