Thrillers als zomerkost

Deze zomer elke week op een rijtje wat de ideale boeken voor op het strand zijn.

Deze week selecteerde Gert Jan de Vries vijf thrillers, mooi en niet duur.

Niets vervelender voor de ware boekenjunk dan in de vakantie te moeten kiezen uit de slecht voorziene bibliotheek van een buitenlands hotel of de treurige selectie van een kampwinkel.

Het thrillersegment is ware zomerkost. Niets is populairder op de rand van het zwembad dan moord en doodslag. Gone baby gone van Dennis Lehane is echter allesbehalve een gezellig vakantieboek. Het is een noodzakelijk boek, maar dan voor op de rand van de zandbak. Na lezing ervan zult u uw kinderen namelijk nooit meer uit het oog verliezen.

‘Wij zijn zelf de vijand,’ zegt federaal agent Neal Ryerson tegen het einde van de roman. Het is een verre echo van Sartres L’enfer, c’est les autres. Gone baby gone is dan ook existentialistisch. En dus wreed. Het is een gruwelijk boek, waarin politiemensen en criminelen dezelfde taal spreken, hetzelfde gedrag vertonen en ook in andere opzichten niet van elkaar zijn te onderscheiden.

Het verhaal valt niet eenvoudig na te vertellen door het grote aantal plotwendingen en al evenmin vanwege het risico om de clou te verraden. Twee privé-detectives, het liefdespaar Patrick Kenzie en Angela Gennaro, beginnen tegen heug en meug aan de speurtocht naar de vierjarige Amanda, dochter van de alleenstaande, junkie Helene. Deze kan alleen voor de tv-camera’s van de sensatiebeluste media een traan laten.

Het boek draait om het lot van alle kinderen, vermist of niet. Wat zijn de rechten van het kind? En wie beschermt die? Lehane weet de weerloosheid van kinderen en in het verlengde daarvan de zorgplicht van volwassenen, diep in te kerven. Hij spaart zijn lezers daarbij allerminst. Zijn metaforen zijn plastisch, zijn anekdoten pijnlijk, zijn beschrijvingen van personages vlijmscherp en de actie in het boek even cru als de sarcastische dialogen. Het boek wordt bijna onleesbaar in de huiveringwekkende hoofdstukken over een trio sadistische pedofielen.

Een verwijt aan thrillerschrijvers luidt dat ze alleen vermaak bieden en het recht laten zegevieren. Veel daarvan laat Lehane ook gebeuren, maar zijn happy ending is niet happy en zijn kritiek op de status quo schreeuwt door de bladzijden heen.