Kip is dood

De kinderen zijn uit logeren. Ik verheug me op twee stille dagen; even flink doorwerken voor de vakantie begint. Net als ik mijn computer heb aangezet, staat man ineens in de kamer.

Het is lang geleden dat ik hem heb zien huilen. De dierenambulance heeft gebeld. Kip is dood.

Vorig jaar augustus zijn we ze gaan halen. In een treurige flat in Zoetermeer. Twee rasonzuivere Heilige Birmanen van tien weken oud. Na veel gesteggel besloten zoon en dochter om het jongetje Kip en het meisje Bert te noemen.

Ze waren een lot uit de loterij. Zindelijk, aanhankelijk, altijd vrolijk. Elke avond likten ze elkaar van top tot teen, en gingen dan tevreden en glanzend in elkaars pootjes liggen slapen.

Nu halen we alleen Kip op, op de post van de Dierenambulance. Een lieve mevrouw verzekert ons dat hij er rustig uitziet. „Net alsof hij slaapt.” Vreemd dat dat soort zinnetjes me altijd weer troosten, terwijl er, als ik naast hem sta, geen misverstand over kan bestaan.

Deze poes is dood. Koud en stijf en zo volkomen levenloos als dood nou eenmaal is.

We tillen hem onhandig in een kartonnen doos en betalen 45 euro voor de gemaakte onkosten. „Meestal”, zegt de lieve mevrouw, als ze zowel man als mij ziet schokschouderen, „zijn poezen bij zo’n aanrijding in één klap dood, hoor, meestal merken ze er niets van”.

Weer laat ik me troosten door een goedbedoelde, doch volkomen ongefundeerde opmerking. Misschien heeft hij wel drie eenzame uren liggen lijden, in die noodlottige berm.

Terug thuis overleggen we. Wat vereist het moderne ouderschap? Een grafje, daar zijn we het over eens. Maar waar begraaf je een poes in een Vinexwijk? We zwoegen ons in het park door een dikke laag klei, wikkelen Kip in een deken en bedekken hem met stenen en een bosje bloemen. Met lood in de schoenen en een lege kartonnen doos lopen we naar huis.

Daar is het onuitstaanbaar stil en staar ik werkeloos naar een computerscherm. Bert zit de hele avond buiten in de regen en als zij eindelijk binnenkomt is er niemand om haar droog te likken.

Roos Ouwehand