Kan ik vanwege de Belgen wel met vakantie?

Zijn de Belgen echt boos op elkaar?

Hun zenders staan sinds dinsdagochtend permanent bij ons thuis op actual, wat als bijkomend voordeel heeft dat ik nu begrijp wat zich in de Tour de France afspeelt – een kijkersservice die ons door het oever-, zin-, én troosteloze gewauwel van Herbert Dijkstra en Maarten Ducroo op Nederland 1 consequent wordt onthouden.

Het eigenaardige van de manier waarop de Belgen – en dan vooral de Vlamingen – verslag doen van hun eindeloze politieke crisis, is aan de ene kant een bewonderenswaardige mate van afstandelijkheid. Je moet je eens voorstellen in welke staat van opwinding Philip Freriks en de jachthonden van Nova al na twee weken zouden zijn geraakt als zich zoiets in Den Haag had voorgedaan! Het enige wat bij de VRT afleidt is de hysterische vormgeving die ze zich daar jammer genoeg een paar maanden geleden voor hun Journaal hebben laten aanpraten door ik vrees een Nederlandse televisiekunstenaar. Maar overigens bij de buren: kalmte alom, en anchors om door een ringetje te halen.

Aan de andere kant is het net alsof de verslaggevers hun loffelijke distantie zo ver hebben opgerekt dat ze de gebeurtenissen alleen nog maar willen volgen door een omgekeerde verrekijker. Dat heeft iets aardigs, als in het toneelstuk Victor of de kinderen aan de macht van Roger Vitrac, of in die twee-akter waarin Laurel en Hardy de dubbelrol spelen van liefhebbende ouders en verwoestende kinderen. Ik zou dat wel eens op het Binnenhof willen toepassen: Mark Rutte in de korte broek die hij tenslotte geestelijk ook nooit helemaal is ontgroeid, die jongen Duyvendak die de hele dag dreint om biologisch snoepgoed, en Balkenende eindelijk als Harry Potter.

Maar na vierhonderd dagen kinderruzie, want zo gaat het er op den duur natuurlijk uitzien, zou je als belangstellende Belgofiel toch eindelijk wel weer eens een groot mens uit het paleis van Laken willen zien komen die zojuist samen met koning Albert de knoop heeft doorgehakt, alle regerende politici met pensioen stuurt, en met een leuk stel Waals- en Vlaamstalige jongelui ongeveer begint waar ze in 1830 na de afscheiding van Nederland waren: enthousiast, liberaal, Cockerill in Luik, cultuur uit Frankrijk en de Brabançonne (O Belgique, o mère chérie, A toi nos coeurs, à toi nos bras, A toi notra sang, o Patrie – te moeilijke tekst voor Yves Leterme) weer net als toen uit aller keel.

Brussel-Halle-Vilvoorde – daar organiseer je toch geen staatshervorming voor? Het gaat volgens mij om vier- of vijfhonderdduizend bewoners die samen met de hoofdstad een raar ‘kiesdistrict’ vormen. Dat kun je toch wegdoen? Je kunt de burgemeesters toch wegdoen? Je kunt de bewoners toch dreigen met uitzending, zoals met illegalen gebeurt? ‘Als ’t je niet bevalt’, zei mijn moeder altijd als ik een vies gezicht tegen een bord eten trok, ‘zoek je maar een ander kosthuis’.

Het Vlaamse Journaal vindt al die dingen volgens mij ook allang – de nieuwslezers zouden het wel willen uitschreeuwen. Maar anders dan in Nederland houden ze zich aan de gulden journalistieke regel dat ze moeten berichten, niet participeren.

Waarom begin ik er trouwens over? Omdat ik al sinds dinsdagochtend in dubio verkeer. Kan ik weg, even een paar weken de wereld in, en België met z’n crisis alleen laten? Want ik neem altijd wel al m’n techniek mee op reis, maar de Belgische televisie is de moeilijkst vindbare op aarde. En Belgische kranten kom je net zo weinig in vreemde kiosken tegen als Nederlandse kranten die anders dan De Telegraaf heten.

Ik ben er een poosje niet, dat staat vast. Maar ik vrees dat ik tot ver in de volgende maand thuis aan de VRT hang.

Jan Blokker is vanaf maandag met vakantie. Op 1 september is hij terug.

Lees eerdere columns van Jan Blokker terug op nrcnext.nl/blokker