Soulman Eli Reed is fenomenaal

Soul: Eli ‘Paperboy’ Reed. Gehoord: 16/7 Paradiso, Amsterdam.

Niets had het volgepakte bovenzaaltje van Paradiso gisteravond kunnen voorbereiden op de sensatie die Eli ‘Paperboy’ Reed veroorzaakte. Zijn reputatie was de blanke soulman uit Boston vooruit gesneld, na zijn uitstekende cd Roll With You die de vergelijking met Otis Redding, Sam Cooke en Arthur Conley oproept. Maar dat album klonk gisteravond zelfs een beetje stijfjes, vergeleken bij de dampende blues en soul die de 24-jarige Reed live bracht.

Hij oogt als de salarisadministrateur van een middelgroot verzekeringskantoor, in zijn krap zittende pak en bordeelsluipers. Maar pas op, want zodra Eli een gitaar omhangt, wordt de soulman in hem wakker. Zijn fenomenale band The True Loves met blazers die nét een beetje naast de noot speelden, een zwaar funkende ritmesectie en een gitarist die de riffs gedachtenloos uit zijn mouw schudde, gaf hem de basis om helemaal loos te gaan. Dat deed hij met een ongekende inzet en een groot zangtalent, want Eli ‘Paperboy’ Reed is niet zomaar een herkauwer van het soulverleden.

De vergelijking met Sam Cooke dankt hij aan zijn gedurfde vocale sprongen, van smekende keelklanken tot soepele melodieën. Op andere momenten lijkt hij sprekend op Wilson Picket, zoals hij zijn teksten te lijf gaat in een ruig parlando. En in zijn houding doet hij denken aan een jonge Van Morrison, dwingend aan het hoofd van een geoliede soulmachine. She walks is een van de betere soulballades van de afgelopen dertig jaar en in het nieuwe nummer Come and get it bleek hij de Motowntraditie van onder meer Temptations onder de knie te hebben.

Stoppen met dansen was er niet bij, want Reed hield het tempo erin totdat zijn Doin’ the boom boom het onherroepelijke einde van een stomende set betekende. Visioenen van Sam Cooke Live at the Harlem Square Club doemden op, zo soepel voerde Reed zijn muzikanten langs een arsenaal aan soulsongs dat nergens in imitatie verviel, hoewel er soms een cover tussen zat. Deze man gaat alleen nog maar beter worden, als hij zich een volgende keer in een grotere zaal mag laten zien.