Het diner van Schweineschnitzel en Putenbrust was begonnen

Erg politiek correct is het niet, maar ik ben gek op ketens. Vuile, puur commerciële ketens bedoel ik, formules voor slapen of eten of boeken verkopen die zich hebben weten te vertakken tot de uithoeken der aarde. Zeker als ik ergens voor het eerst kom, gedraag ik me als een Amerikaanse toerist die op het Damrak opgelucht in de armen van de McSnack valt.

Over de McSnack gesproken: in München serveert die geribbelde aardappels met peper, en komen alle sauzen (het zijn er elf!) in een kinder- en een volwassenenmaat. De Starbucks op het station trof ik gesloten aan – niet omdat de koffiereus ook hier moet krimpen, maar omdat er een feestje was voor al het lokale Starbuckspersoneel.

Ook logeren in the world’s largest hotel chain is niet zo eng als het klinkt. Je merkt het aan de matrassen (hard) en aan de kussens (stevig), en aan het ontbreken van al te woeste kamerversieringen. In een authentiek Duits familiehotel hing mijn zus en mij ooit zo’n authentieke houten Jezus boven het hoofd dat we de hele nacht niet konden slapen. Dat deden we trouwens zelden, in hotels. Meestal waren wij druk met het vechten om het dekbed of om ‘de worst’, zoals we het hotelkussen-voor-twee pleegden te noemen.

Wie bij the world’s largest chain wil horen, moet wel een béétje meedoen. Daarom heeft dit hotel een gym.

Aan de balie vroeg ik om de sleutel. Otto, een kalend heertje dat nog beschaafder is dan de taxichauffeurs hier, keek me verschrikt aan. Gym. Sleutel. Hij dook onder de balie en kwam na enige tijd boven met een rubberen polsbandje. „Fijn”, zei ik. „Vielen Dank. En de badjas?” Daar had ik op mijn kamer over gelezen.

Otto keek nog verschrikter. „Dan moet ik…”

Hij kwam achter de balie vandaan en holde voor overleg naar de Bistro, waar net het diner van Schweineschnitzel en Putenbrust begonnen was. Daarna verdween Otto in een gangkast. Hij kwam terug met the world’s largest mannenbadjas, oranje en met draadjes, die hij me behoedzaam overhandigde. „U moet hem wel terugbrengen”, zei hij, zacht maar dwingend. „Kein Problem”, zei ik.

De gym leek op een badkamer. Ik was er alleen. Er stond een fietsje. Aan de muur hing een houten rek met vier hendels, voor een Allroundprogramm van rek- en strekoefeningen.

Aaf heeft tot 11 augustus vakantie.