Een fiets voor panne in Mali

Het was een complete verrassing voor de firma Giant dat de Expedition RS 0 in januari werd uitgeroepen tot Fiets van het Jaar 2008. Verbazing is misschien een beter woord. Nee, dit is geen valse bescheidenheid. Als de nieuwe en zeer innovatieve Cosmo RS 2 de titel in de wacht had gesleept was de verbazing in vakkringen aanzienlijk minder geweest.

„We hebben hier te maken met een fiets waarop aan alle voor de doelgroep relevante aspecten geen enkele concessie is gedaan en die geheel is uitontwikkeld”, stelde de vakjury in januari in haar rapport.

De vraag rijst dan natuurlijk waaruit die doelgroep bestaat? Het zijn de trekkers, de wereldfietsers, de avonturiers die bepakt en bezakt grote afstanden overbruggen en lang onderweg zijn. Of het zijn de vakantiefietsers die voor een paar weken over Gods wegen en paden dolen.

Het is dus de groep die een comfortabele fiets wil waaraan zo weinig mogelijk kapot kan, en die – als er dan iets kapotgaat – dat met standaard gereedschap kan repareren. Ergens in Mali de reis afbreken door panne is het laatste waar de wereldfietser op zit te wachten.

Een prachtig voorbeeld van gewaagde concessieloosheid, van het teruggrijpen op het oudere en het beproefde, zijn de remmen. In plaats van de veel modernere op oliedruk werkende schijfremmen zijn de zogenoemde v-brakes (een systeem met remblokjes) gemonteerd. Ander voorbeeld: de wielen zijn doordacht ouderwets uitgerust met 36 spaken. Een gebroken spaak zal niet meteen een onoverkomelijk slag in het wiel veroorzaken en is makkelijk te vervangen. De fiets is eigenlijk op alle onderdelen zelf te repareren.

Ik vertrek bij de vestiging van Giant en peddel het naburige, doodstille park Lelystad in. Wat valt me op? De fiets rijdt licht, bijzonder licht. Hij weegt ook maar net 15 kilo. Weer een voorbeeld van concessieloosheid richting de doelgroep. Een reisfiets moet geen blok aan je been zijn. Daarom is voor het frame een oersterk maar zeer licht aluminium gebruikt. Ook de dragers voor en achter zijn van holle aluminium buizen. Laag van gewicht is verder de prachtige Shimano XT-onderdelengroep, een groep die je bovendien niet snel naar reparatiegereedschap zal doen grijpen.

Ja, dit is een fiets voor de lange adem. De ‘zit’ is uiterst comfortabel. Met de Schwalbe marathon plus-banden is dan wel een kleine concessie gedaan voor wat betreft de soepelheid, maar met die krasse banden kan de wereldfietser zich met een gerust hart op de gemeenste trajecten wagen. Het bereik van het derailleursysteem is dusdanig dat zelfs de onverharde Tibetaanse bergpassen binnen de mogelijkheden liggen.

Ik ben onder de indruk van de strakheid van deze fiets. Ook op dit punt: geen concessies. Geen verende voorvork, dat zou hinderlijk gaan deinen met volle bepakking. Alles klopt. Zelfs het zadel plakt niet aan de billen maar zit eerder als een fauteuiltje.

Peter Winnen

Lees eerdere testritten op nrc.nl/wielen