SRV-man in de Provence

Le fils de l’épicier. Regie: Eric Guirado. Met: Nicolas Cazalé, Clotilde Hesme, Daniel Duval, Jeanne Goupil. In: 7 bioscopen.

Als zijn vader een hartaanval krijgt, gaat de jonge Antoine met tegenzin terug zijn geboorteplek in de Provence, waar hij al tien jaar niet meer is geweest. Zijn vader bestiert een klein winkeltje en brengt zijn waren in een SRV-wagen naar her en der verspreide, uiterst trouwe klanten. De een koopt wat eieren, de ander heeft genoeg aan een blikje doperwten. Antoine neemt het op zich elke dag de ronde van zijn vader te doen. Uiterst stuurs kwijt hij zich van deze taak. Eerst verslaapt hij zich, tot ongenoegen van de altijd mopperende klanten. Steen en been klagen is nu eenmaal hun natuur. Bovendien: Antoine’s vader was veel vriendelijker en vroeg altijd keurig naar hun welzijn; iets waar de stadse Antoine het land aan heeft.

Eric Guirado’s sympathieke, maar tikje voorspelbare Le fils de l’épicier legt een cultuur vast die snel aan het verdwijnen is. Ter voorbereiding volgde Guirado een aantal maanden rondrijdende verkopers in de Alpen en op Corsica en maakte er een documentaire over. Dit betaalt zich uit in deze speelfilm waarin de documentaire-aspecten het meest overtuigen. Vooral de portretten van de klanten zijn vaak goed getroffen. Van de man die alleen kleine blikjes met grote doperwten wil, tot de vrouw die elke dag een fles sterke drank bestelt, allen worden met een liefdevolle blik en met oog voor detail neergezet. Meest ontroerend is een hoogbejaarde man die alleen op een boerderij woont en nog dagelijks zijn eieren raapt, die hij vervolgens gebruikt als ruilmiddel. Zes eieren voor een pakje boter, dat soort onderhandelingen voert hij met Antoine. Op een gegeven moment weet hij niet meer in welk hok de kippen ook alweer rondscharrelen, de dementie heeft toegeslagen. Antoine ziet het zwijgend aan. Inmiddels is hij erg gesteld geraakt op de rare snuiter en de andere kleurrijke klanten. Het kabbelende dorpse leven is zo slecht nog niet. Guirado, zelf zoon van een kleine winkelier, laat ook in fraaie shots zijn voorkeur voor het platteland zien.

De moeizame, ongemakkelijke gesprekken aan de keukentafel, waar blijkt dat er veel oud zeer in de familie is, weet Guirado te vangen door slechts de blikken van zijn personages te laten spreken. Wat teleurstelt, zijn de moeizame invoeging van een romance en de weinig verrassende wendingen. Guirado biedt, net als een SRV-man, een beperkt pakket. Hier moeten we het mee doen.