Mr. Darcy in glitterpak

Colin Firth speelt vaak de geremde, verlegen Engelsman met een groot, warm hart.

In Mamma Mia! doet hij dit al zingend en dansend, met make-up en in een glitterpak.

Colin Firth kijkt bijna verontschuldigend. Dat er in Nederland toevallig zoveel films van hem achter elkaar uitkomen, is nu ook weer niet zijn bedoeling. „In Amerika was dat eerder dit jaar ook al zo. Ik vind het altijd vervelend als het zo loopt. Ik wil niet een heel seizoen Colin Firth aan het Nederlandse publiek opdringen.”

Toch geven al die films zo kort na elkaar een aardige indruk van zijn reikwijdte als acteur. Natuurlijk zijn er de romantische komedies, zoals Then She Found Me, waarin hij een neurotische gescheiden vader speelt met twee kinderen, die verliefd wordt op Helen Hunt. Hij is ook te zien als de conventionele verloofde van Uma Thurman in The Accidental Husband. Maar When Did You Last See Your Father? is ernstig: een film over de relatie van een zoon en zijn terminaal zieke vader, naar een autobiografisch boek van Blake Morisson.

Firth is twee dagen in Amsterdam voor de promotie van nóg een film waarin hij meespeelt: Mamma Mia!, naar de succesvolle musical die is gebaseerd op de liedjes van ABBA. Hij speelt daarin een van de drie mogelijke vaders van Sophie, die op het punt staat te gaan trouwen en eindelijk wil weten wie haar vader is. In de film doet Firth iets nieuws (zingen en dansen) en iets vertrouwds: hij is opnieuw de geremde, verlegen Engelsman, die gaandeweg ontdooit en een groot, warm hart blijkt te hebben.

Dat hij vaak stereotype Engelse rollen speelt, vindt hij maar onzin. „Dat beeld van de typische Engelsman is helaas zeer hardnekkig. We hebben Mick Jagger, John Lennon en Johnny Rotten op de wereld losgelaten, maar mensen blijven iemand als prins Charles zien als dé Engelsman. In werkelijkheid stroomt er maar heel weinig Brits bloed door de aderen bij ons koninklijk huis.”

Toegegeven, hij speelt graag rollen van mensen die zich niet gemakkelijk kunnen uiten. „Mijn taak als acteur is het om te laten zien wat zich onder en achter de woorden bevindt. Dat vind ik interessant. Maar of iets typisch Engels is, interesseert me geen zak.”

Het kostte hem weinig moeite om zich te laten gaan in het voortdurend heel uitbundige Mamma Mia!. „Ik heb eind jaren zeventig op de toneelschool gezeten – dus een beetje make-up op doen en een glitterpak aantrekken waren me zeker niet vreemd. Tijdens de opnamen van Mamma Mia! hebben we het daar onderling vaak over gehad: is dit niet eigenlijk waarom je acteur wilde worden? Om je vreemd uit te dossen en in het middelpunt van de belangstelling te staan? ”

Zelf vond hij ABBA maar niks, toen de groep op het toppunt van zijn roem was in de jaren zeventig. „Dat komt omdat ik zo’n vreselijke snobistische hippie was. Alles wat in de hitlijsten stond kon per definitie niets zijn. Ik kon zelfs punk niet waarderen. Dertig jaar later luistert iedereen nog steeds naar ABBA – en niemand luistert meer naar de pretentieuze muziek waar ik toen naar luisterde, zoals Soft Machine.”

Voor een film voor een zo breed mogelijk publiek, is Mamma Mia! volgens hem opmerkelijk progressief. „Ik speel eigenlijk een soort bimbo, een rol die normaal gesproken door vrouwen wordt gespeeld. Dit is geen film over het gezin als hoeksteen van de samenleving, maar over een alleenstaande hippiemoeder die zich prima kan redden. En het einde van het liedje is dat er toch maar geen huwelijk moet komen. Voor een film die zo mainstream is, is dat eigenlijk best bijzonder.”

Als hij een rode draad moet aanwijzen in zijn recente rollen vallen hem twee dingen op: hij werkt graag en veel met vrouwelijke regisseurs en scenarioschrijvers. „Waarom dat is weet ik zelf ook niet precies.” Het tweede dat hem opvalt is dat thema’s als dood en verlies een steeds nadrukkelijker rol spelen in zijn films. „Dat heeft misschien met mijn leeftijd te maken. Als je jonger bent ben je meer geïnteresseerd in thema’s als opstandigheid en rebellie. Maar ik ben nu op een leeftijd waarop dood en verlies, als je het bijvoorbeeld hebt over je ouders, hun intrede doen in het leven. Ik ben niet bewust op zoek naar die thema’s, maar dat is wel een patroon.”

De film Mamma Mia! met Colin Firth is vanaf morgen te zien in 110 Nederlandse bioscopen.