Jambon de Paris

Op de foto in Trouw vanochtend: drie plakjes jambon de Paris, oftewel gekookte ham, maar deze drie kwamen écht uit Parijs. Ze waren liefdevol geportretteerd, er lag een stokbrood naast, er stond onder dat ham en stokbrood zo heerlijk zijn samen. Nou en of. Hoewel, of dat stokbrood van de foto echt heerlijk was? Het witte kruim keek zo akelig regelmatig de wereld in, zo wattig, zo Nederlands. Al kunnen ze het in Frankrijk tegenwoordig ook goed verknallen, dat stokbrood van ze, gewoon opvullen met stopverf en het keihard tóch ‘baguette’ noemen.

Maar we hebben het niet over stokbrood. We kijken nog even goed naar de ham. En we merken dat we ons afvragen, geef het maar toe: van wat voor varken is die ham afkomstig? Een bio-industrieel mishandeld varken? Of een gelukkig, vrij opgevoed diertje? In het bijbehorende stuk gaat het wel over de Parijse slager (die mmm! ook kalfshersentjes verkoopt), maar niet over het levensgeluk van de beesten toen ze nog geen vlees waren.

Daar heb je het al. Je denkt aan de levende dieren. En die dieren zijn geslacht voor die ham en die hersentjes en dat stokbrood.

Zou zo’n foto nu over een poosje obsceen worden gevonden? Is vlees-eten het nieuwe roken?

Gisteren stond ik bij een verantwoorde viswinkel, zo’n sympathieke winkel waar ze ook aan de wereld denken en aan de visstand nu en in de toekomst, een winkel waar woorden als ‘lijngevangen’ en ‘handgedoken’ een rol spelen. Er stond een vrouw die haar oog op de dorade-aanbieding had laten vallen, maar ze had eigenlijk geen idee wat een dorade (goudbrasem) voor iets was. Of het wel witvis was, wilde ze weten, want in haar recept stond ‘witvis’. En of ze die beesten kon krijgen zonder een kop eraan, en eigenlijk zonder alles, ze had er vier nodig, dus graag vier filets.

Dan heeft u acht filets, zei de jongen achter de toonbank vriendelijk.

Oh acht. Nu ja. Whatever. Als het maar witvis was. En eh… deze vis had toch groen?

De winkel werkt met kleuren om uit te drukken hoe verantwoord het is, visstandsgewijs, om een vis te eten. Groen is, uiteraard, in orde.

Het leek me opmerkelijk, dat iemand die zo duidelijk niets van vis weet, wel in zo’n winkel koopt en verantwoorde vis wil. Het rukt op. Al was dit milieubewustzijn en geen dierenleedvermijding. Die dingen gaan eigenlijk niet samen, maar komen wel op hetzelfde neer. De koe bijvoorbeeld is in het milieudenken niet meer sneu want slecht behandeld, de koe is een schande die milieuvervuilende winden laat en inefficiënt veel eet voor dat lullige beetje vlees dat ze oplevert.

Dierenmensen zullen het zielig vinden om haar op te eten, milieumensen willen gewoon niet dat ze bestaat.

Dus hoe je het ook wendt of keert, dieren eten is altijd verkeerd, voor het dier, de wereld en jezelf. Een foto van ham, die dan óók nog eens niet kosjer en niet halal is – dat het nog kán vandaag de dag. Dat duurt niet lang meer, wat ik u brom. Dan wordt zo’n foto verboden. En die slager ook. En het varken zelf. Voor z’n eigen bestwil.

En dan vinden types vol verantwoorde gedachten, mensen zoals ik, dat ook nog juist en veel beter en van deze tijd. Want wij zijn ook engerds.