Handen af van Alitalia

Investeren in Italië is toch al niets voor weekhartigen, maar iedereen die nu nog geld in Alitalia steekt kan zich beter laten nakijken.

De bank Intesa Sanpaolo staat voor de weinig benijdenswaardige taak een saneringsplan op te stellen voor de in zwaar weer verkerende luchtvaartmaatschappij. Sommige Italiaanse topmanagers zijn genoemd als mogelijke mede-investeerders naast de potentiële fusiepartner Air One, de energieke nieuwkomer op de Italiaanse luchtvaartmarkt. De meest indrukwekkende naam is die van Roberto Colannino, die negen jaar geleden de destijds grootste vijandige overname ooit tot een goed einde wist te brengen, die van Telecom Italia door Olivetti.

Maar ook al houdt Colannino misschien van risico’s, in vergelijking met de problemen van Alitalia zijn die van Telecom Italia kinderspel. Luchtvaartsaneringen zijn doorgaans een kort leven beschoren. De wederopstanding van Swissair is een bewonderenswaardige uitzondering. Elk voorstel voor Alitalia zal stuiten op zeven mogelijk fatale obstakels.

1. De torenhoge brandstofprijzen verlammen zelfs gezonde luchtvaartmaatschappijen. Alitalia verliest nu 2 miljoen euro per dag, zodat het in een bijzonder hachelijke positie verkeert.

2. De dreiging van het aan de grond houden van de vliegtuigen heeft geen enkele indruk gemaakt op de vakbonden, die een uiterst oorlogszuchtige reputatie hebben en weigeren alles wat verder gaat dan symbolische ontslagen te accepteren.

3. De boeken van Alitalia blijven ondoorzichtig. Als Intesa Sanpaolo al een duidelijk beeld heeft van de verplichtingen en de vooruitzichten voor de kasstroom, laat de bank daar niets over los.

4. Een fusie tussen Alitalia en Air One zou 70 procent van de binnenlandse markt controleren, maar geen compensatie bieden voor de jaren van onderinvestering in de vloot van Alitalia en de marketing.

5. Colannino – of welke andere nieuwe investeerder ook – zou te maken krijgen met Carlo Toto. De wilskrachtige oprichter van Air One zal aan de touwtjes willen trekken.

6. Als Toto niet genoeg problemen oplevert, is daar ook nog altijd de regering van Silvio Berlusconi. Hij maakte van het in Italiaanse handen houden van Alitalia een van zijn verkiezingsbeloften en zal alles doen wat hij nodig acht om zijn populariteit te behouden.

7. De Europese Commissie legt Alitalia het vuur na aan de schenen met betrekking tot een overheidskrediet van 300 miljoen euro, dat illegale staatssteun zou kunnen zijn geweest.

Berlusconi zou moeten wensen dat hij het aanbod van Air France-KLM had aanvaard, toen hij daar de kans nog toe had. Maar ja, de Alitalia-geschiedenis tart al jaren iedere vorm van redelijkheid.