Wire keert terug naar de late jaren tachtig

cd

Wire Object 47

Pink Flag, distr. Konkurrent ****

Het valt haast niet bij te houden, hoe vaak Wire al niet uit de as herrezen is. Een jaar of vijf geleden meldden deze artpunk-veteranen zich weer met het soort compacte, stekelige en hoekige new wave waarmee ze eind jaren zeventig hun invloed stevig deden gelden. Heel toevallig was dat soort gestileerde springerigheid toen net weer in de mode, dankzij hippe bands als Franz Ferdinand die zich stevig door het oude werk van Wire lieten inspireren.

Zonder de gedeserteerde bassist Graham Lewis grijpt Wire deze keer een beetje terug op de late jaren tachtig, toen de band voorzichtig en onderkoeld met elektronica en dansritmes in de weer ging. Daarnaast blijft die typische hoekigheid gehandhaafd, en dat, in combinatie met de teksten die soms regelrecht uit managementshandboeken lijken geknipt, levert een prettig wringende sound op. De diepe bas en de twangende gitaren in Patient flees vormen het meest afwijkende geluid op een verre van langdradige plaat. Wire graast deze keer niet al te veel nieuw terrein af, maar bevestigt wel de status als leverancier van avontuurlijke rock. Zo’n band kan eigenlijk niet vaak genoeg wederopstaan.

Jacob Haagsma